Commissievergadering op 13 januari 2026

Monsieur le ministre, quelle incroyable gabegie que ce projet i-Police, dont des détails supplémentaires viennent d'être divulgués aujourd'hui même dans la presse! Nous parlons donc d'un projet qui engloutit 75 millions d'euros de fonds publics sur les 299 millions prévus. Cette hémorragie est, vous en conviendrez, très difficile à faire admettre en ces temps où votre gouvernement demande de gros efforts à la population. L'enquête révèle que ce fiasco n'est pas seulement dû à une incapacité technique, mais bien à une faillite systémique de gouvernance et de contrôle.

Dressons-en le bilan: un financement fantaisiste; un budget prévisionnel qui reposait sur des hypothèses irréalistes – notamment une enveloppe de 80 millions d'euros provenant d'une prétendue sous-utilisation de crédits de personnel, qui s'est avérée inexistante –; des clauses contractuelles complètement déséquilibrées, puisque le contrat permettait à Sopra Steria de facturer automatiquement un quarante-huitième de 80 % du montant de chaque projet entrepris, quel que soit l'état d'avancement véritable des travaux; des achats inconsidérés (entre fin 2021 et l'été 2024, la police a dépensé 24 millions d'euros en licences technologiques, dont 6 millions pour un logiciel canadien jugé totalement inutile et inadapté, après coup); une perte de maîtrise technique (le rapport confidentiel du commissaire général É ric Snoeck indique que le prestataire ne maîtrisait même pas le fonctionnement de la Banque Nationale Générale, contraignant ainsi la police à reprendre elle-même ce projet crucial). Et puis, comme souvent au fédéral, on note une dépendance excessive aux consultants. L'enquête pointe en effet une dépendance malsaine envers des consultants externes, soulevant dès lors des soupçons de conflit d'intérêts.

Monsieur le ministre, s'agissant de la responsabilité financière, comment le gouvernement fédéral précédent a-t-il pu valider un plan de financement reposant sur 80 millions d'euros de crédits de personnel fantôme? Confirmez-vous l'existence de clauses contractuelles de facturation automatique? Pour le gaspillage des licences, quelle est la valeur résiduelle des 24 millions d'euros de licences achetées? Le commissaire général É ric Snoeck aurait alerté le gouvernement en septembre 2024 du caractère triplement confidentiel des rapports. S'agissant de conflits d'intérêts, quelles sont les conclusions définitives de l'analyse interne portant sur le rôle du chef de projet? Enfin, pour la récupération des fonds, au-delà du refus de payer les factures pendantes d'avril à juillet 2024, quelle est la somme exacte que vous pouvez, que nous pouvons espérer récupérer au moyen d'actions en justice pour inexécution ou faute grave du prestataire?

Monsieur le ministre, 75 millions d’euros partis en fumée, cinq années de chantier pour aucun outil opérationnel et un fiasco aux conséquences dramatiques. Si je reprends les propos de votre cabinet dans le journal Le Soir d'aujourd'hui vous parlez d’une "hémorragie à stopper". La question que nous sommes toutes et tous en droit de nous poser est la suivante: qui est responsable de ce fiasco? Qui en porte la responsabilité? Est ‑ ce M. Jambon   ? Est ‑ ce Mme Verlinden   ? Ces questions sont l é gitimes, et nous avons droit à des réponses.

Dans votre note de politique générale 2025, vous évoquez une évaluation, et non un abandon. Je rappelle que ce projet avait été lancé par Jan Jambon il y a maintenant presque dix ans. Fin décembre – cadeau de Noël oblige –, vous avez annoncé la fin de ce projet.

Dans cette interview, vous êtes d’ailleurs sans ambiguïté: vous justifiez cet abandon par de graves lacunes dans l’exécution du marché public et par des résultats largement en deçà de vos attentes, ou plutôt de celles du gouvernement. Nous sommes donc face à un constat d’échec, avec 75 millions d’euros perdus sur les 300 millions initialement prévus.

Monsieur le ministre, d'autres questions me taraudent: quel lien peut ‑ on é tablir entre ce projet et le projet Focus? Quel a é t é le r ô le de la zone de police d ’ Anvers dans ce projet Focus? Qui en a assur é la gestion? Qui en a tir é les b é n é fices? Pouvez ‑ vous faire le point sur la mani è re dont s ’ est d é roul é e cette é valuation et sur ce qui vous a pr é cis é ment conduit à abandonner ce projet, au ‑ del à de l ’ aspect budg é taire? À défaut de ce projet, quelles sont les autres solutions informatiques envisagées pour répondre aux besoins opérationnels de la police fédérale et de la police intégrée de manière générale?

Par ailleurs, monsieur le président, je vous annonce d’ores et déjà que, quelle que soit la réponse du ministre, mon groupe demandera que M. Jan Jambon et Mme Verlinden soient auditionnés devant cette commission afin que nous obtenions des réponses à nos questions.

Mijnheer de minister, in de pers werd uitvoerig bericht over het feit dat België een miljoenencontract voor het belangrijke digitaliseringsproject bij de politie i-Police heeft verbroken. Het project moest bijdragen tot de modernisering van onze politiediensten, onder meer door efficiëntere gegevensverwerking, betere informatie-uitwisseling en een vermindering van administratieve lasten voor de politiemensen op het terrein. Helaas is daar heel weinig, om niet te zeggen niets, van in huis gekomen.

Dat een dergelijk strategisch en kostelijk IT-project voortijdig stopgezet wordt; roept natuurlijk heel veel vragen op. In een context waarin politiediensten net kampen met personeelstekorten en toenemende veiligheidsuitdagingen, op een moment dat van iedereen inspanningen gevraagd worden omdat de financiële toestand van ons land ons daartoe dwingt, is dat bijzonder problematisch. Ik heb daarom enkele vragen voor u, mijnheer de minister.

Kunt u toelichten waarom werd beslist om dit contract te verbreken en welke concrete tekortkomingen of problemen aan de basis lagen van die beslissing?

Op welk moment in het traject werd vastgesteld dat het project niet langer houdbaar was en welke waarschuwingen of evaluaties zijn hieraan voorafgegaan?

Wat is er fout gelopen? Hoe is het zo kunnen escaleren?

Hebt u ter zake contact gehad met de voormalige ministers van Binnenlandse Zaken? Waren de problemen toen ook al bekend? Zitten jullie op dezelfde lijn?

Wat zijn de totale financiële kosten die reeds werden gemaakt voor dit project, inclusief eventuele schadevergoedingen, verbrekingsvergoedingen of verloren investeringen?

Werden er binnen de federale administratie of bij de politiediensten verantwoordelijkheden vastgesteld inzake projectopvolging, governance of controle en zo ja, welke lessen worden hieruit getrokken?

Welke impact heeft het stopzetten van dit project op de werking van de federale en lokale politiediensten, op de lopende digitaliseringsinitiatieven en op de werkdruk van politiemensen op het terrein?

Tot slot, bestaat er een plan B of een alternatief traject om de noodzakelijke digitalisering alsnog te realiseren? Binnen welke termijn verwacht u concrete resultaten?

Mijnheer de minister, ik heb drie maanden geleden een schriftelijke vraag gesteld over i-Police. Na drie maanden wacht ik nog altijd op een antwoord. Ik heb die vraag gesteld omdat ik uiteraard geïnformeerd ben over wat daar is gebeurd. Er zijn duizenden uren aan consultancy gefactureerd zonder dat daar ook maar één prestatie tegenover stond. De grendels die in het contract stonden, zijn op vraag van de politie verwijderd. Die grendels moesten ervoor zorgen dat het contract bij niet-oplevering in een vroeg stadium al zou worden getemporiseerd.

Enerzijds lees ik dat het om een bedrag van 78 miljoen euro gaat. Anderzijds lees ik vanmiddag bij de heer Verschaede in W16 dat we misschien wel 200 miljoen euro kwijt zijn. U hebt eerder in de commissie beloofd dat het Parlement inzage zou krijgen zodra het rapport beschikbaar zou zijn.

Mijn eerste vraag is dus of we daadwerkelijk inzage krijgen. Voor mij is dat niet nodig, maar ik vraag het voor een vriend. Dit is het auditrapport van 11 februari 2024 die toenmalig minister van Binnenlandse Zaken Verlinden kreeg van de commissaris-generaal. Hoe zullen wij dat rapport officieel ontvangen? Ik denk dat de collega’s daarin geïnteresseerd zijn.

Mijn tweede vraag is of het nu om 78 miljoen euro gaat, dan wel om 200 miljoen euro.

Ten derde, klopt het dat er agenten hebben gezegd dat zij een proces-verbaal zouden opmaken over wat er is gebeurd? Die agenten zouden, volgens onze informatie, een verbod hebben gekregen om een proces-verbaal op te maken over de zaken die verkeerd liepen bij i-Police. Verschillende getuigen bevestigen dat.

Mijn volgende vraag is wat de nieuwe aanpak is. Hoe zult u dat nu oplossen? U hebt gezegd dat u het project stillegt, maar hoe zult u het vervolgens oplossen?

Een andere vraag is hoe we het bedrag dat te veel werd betaald, zullen terugkrijgen. Wij zijn als belastingbetalers gewoon opgelicht. Als men wordt opgelicht, zeker wanneer de politie wordt opgelicht, moet men toch de ambitie hebben om dat geld te recupereren.

Mijn laatste vraag is dan ook wie hiervoor verantwoordelijk is. Bent u dat als minister? Of is dit volledig toe te schrijven aan mevrouw Verlinden, met opnieuw een dossier waarin zij haar werk niet heeft gedaan?

Monsieur le ministre, vous avez récemment décidé de résilier le marché public relatif au projet i-Police, ce vaste programme de numérisation intégrée de la police fédérale, lancé en 2017 et doté d’un budget de 299 millions d’euros. À ce jour, 75 millions d’euros ont déjà été déboursés, alors que les résultats attendus ne se sont pas matérialisés.

Selon les informations communiquées par votre cabinet et par la police fédérale, cette décision fait suite à une évaluation approfondie du marché public, prévue explicitement dans votre note de politique générale d’avril 2025 et menée dès votre entrée en fonction. Cette évaluation aurait mis en évidence de graves lacunes dans l’exécution du marché, des livraisons non conformes et l’incapacité du prestataire à mener à bien plusieurs sous-projets, dont certains avaient déjà été suspendus dès le mois de mai.

Je rappelle qu’un rapport de Deloitte, datant de 2023, avait déjà pointé des défaillances importantes dans la gouvernance, le pilotage et l’exécution du projet i-Police. Or, malgré ces signaux d’alerte clairs, aucune réaction structurelle ni décision corrective majeure ne semble avoir été prise à l’époque par votre prédécesseur, ce qui est vraiment regrettable.

Monsieur le ministre, pouvez-vous préciser les principales lacunes et les manquements constatés? Quelles démarches ont-elles été engagées afin de récupérer tout ou partie des 75 millions d’euros déjà déboursés? Quel montant estimez-vous pouvoir récupérer et selon quel calendrier? Quelle sera l’affectation du solde des crédits initialement prévus pour le programme i-Police et encore disponibles? Ces moyens seront-ils intégralement réalloués à la modernisation numérique de la police? Pouvez-vous détailler la nouvelle approche que vous entendez adopter en matière de numérisation? Quels sont les projets déjà opérationnels ou en cours, et quel est l’agenda précis pour leur déploiement et leur évaluation? Enfin, quelles garanties concrètes pouvez-vous apporter pour éviter que des alertes précoces, comme celles formulées en 2023, ne restent à l’avenir sans suite?

Monsieur le ministre, i-Police se voulait la pierre angulaire de la transformation numérique de la police. Finalement, c’est un véritable fiasco. Je pense que l’ensemble des éléments qui sont sortis encore aujourd’hui dans la presse permet de l’attester. L’objectif était d’améliorer l’efficacité du travail de la police, des enquêtes et des interventions. Le budget était estimé à l’époque à 300 millions d’euros.

Déjà en 2023, comme certains collègues l’ont évoqué, un premier rapport de Deloitte mettait en avant de graves difficultés, des retards importants, des dépassements budgétaires déjà attestés à l’époque, ainsi que des problèmes de gouvernance, relayés par la presse.

À la suite d’une évaluation commandée par vos services, vous avez décidé de mettre un terme à ce projet. Mes questions font suite aux questions écrites posées par ma collègue Mme Ramlot.

Quels sont les impacts réels de la résiliation du contrat conclu avec Sopra Steria, tant en matière de coûts que de logiciels ou prestations déjà réalisés? Vous avez évoqué la possibilité de récupérer une partie des 75 millions d’euros déjà dépensés, mais comment et selon quel calendrier? Il serait utile, à mon sens, que le Parlement puisse disposer officiellement du rapport d'évaluation pour pouvoir en prendre connaissance de manière complète.

Les questions sur le passé et sur les responsabilités dans ce dossier sont importantes, mais qu'en est-il, surtout, de l'avenir. Quelle est la suite? Le plus important est peut-être ce que l'on va faire pour assurer la transformation numérique de la police. Ce projet a fait perdre beaucoup de temps et d'efficacité à nos services de police. Il est donc temps de proposer une solution alternative.

J'ai également une autre question, portant sur l'application Focus, également mise en avant par M. Chahid. L’application Focus, développée initialement par la zone de police d’Anvers, est une application visiblement efficace puisqu'elle est aussi utilisée dans ma zone de police. Elle permet aux agents d’accéder rapidement et de manière sécurisée à des informations opérationnelles essentielles qui permettent d'accélérer les opérations sur le terrain. Il apparaît toutefois que cette application serait liée au périmètre de i-Police. La question des conséquences pour l'application Focus de la résiliation du contrat i-Police se pose donc.

Pouvez-vous préciser combien de zones de police ont aujourd'hui recours à l'application Focus? La résiliation du contrat i-Police aura-t-elle un impact sur l'application Focus? Pouvez-vous nous rassurer à cet égard? Pouvez-vous par ailleurs nous fournir les informations budgétaires sur les moyens mobilisés par l'État, tant en matière de développement qu'en matière de maintenance et d'exploitation, pour l'application Focus développée par la zone de police d'Anvers?

Mijnheer de minister, digitale transformaties lopen bij de overheid zelden van een leien dakje. Wat we bij de federale politie en i-Police hebben gezien, tart echter alle verbeelding. De voorbije jaren werd heel veel geïnvesteerd in de informatiehuishouding van de politie, maar de verwachte resultaten bleven uit. i-Police is het schoolvoorbeeld van een mislukte digitalisering. Het geïnvesteerde geld is gewoon in rook opgegaan. Dat lijk valt niet meer te reanimeren. Dat is geen nieuw verhaal, het is het verhaal dat ik op 17 juni 2025 in de commissie heb gebracht. Ik heb u toen een tienpuntenplan voorgesteld. Dat onderdeel ging over digitalisering.

Mijnheer de minister, voor de kerstvakantie, op 17 december 2025, stelde ik u opnieuw een vraag over het project i-Police, omdat onze partij al zeer lang veel vragen stelt bij dat project en de vele miljoenen euro's – en elk miljoen is er een te veel – die aan dat project zijn verspild. Toen antwoordde u dat u nog even zou evalueren. De week nadien hebt u gecommuniceerd dat u het project had stopgezet. Het is jammer dat we toen van u niet hebben vernomen dat het project na twee evaluaties eigenlijk ten dode was opgeschreven en dat u het inderdaad moest stopzetten.

Ik heb onlangs, net zoals u, veel nieuwjaarsrecepties bijgewoond, waarop bleek dat veel ingewijden met dit soort van dossiers verveeld zitten, omdat ze de geloofwaardigheid van de politie opnieuw onderuithalen. Ze spraken de hoop uit dat eindelijk een volgende stap naar de toekomst kan worden gezet. De digitalisering van de politiediensten is immers cruciaal. Het is essentieel dat de mensen op het terrein kunnen rekenen op een performant systeem dat hun gemakkelijk alle informatie geeft die zij nodig hebben.

Ik heb zelf op het terrein gestaan. Ook bij ons, bij de Dienst Vreemdelingenzaken, was informatie op het terrein zeer moeilijk toegankelijk en enkel telefonisch verkrijgbaar. Dat is absoluut niet meer van deze tijd. Daarom is het belangrijk om op de juiste projecten in te zetten. In Antwerpen heeft men met het project Focus bewezen dat het wel degelijk kan. Het is dus niet onmogelijk, maar het moet op de juiste manier worden aangepakt, met de juiste partners.

Daarom heb ik heel wat vragen voor u ingediend. Het is belangrijk dat wij nu eindelijk correcte cijfers van u krijgen en dat u die nog eens bevestigt, want in de pers lezen we telkens verschillende bedragen.

Ik vraag u daarom ook om ons opnieuw een duidelijke tijdslijn te geven, zodat helder wordt wat wanneer is beslist en hoe u binnen uw bevoegdheid bent opgetreden.

U hebt aangegeven dat u dit project nu definitief stopzet. Hoe kijkt u naar de toekomst van dit soort digitaliseringsprojecten? Dat lijkt ons het belangrijkste punt. We moeten uiteraard ook naar het verleden kijken, onder meer met betrekking tot de dading of wat er eventueel nog volgt. Dat is eveneens een expliciete vraag van mijn kant.

Hoe zal het verdere verloop eruitzien? Daarnaast is het van belang hoe we dit voortaan op een correcte manier aanpakken voor de mensen op het terrein. Voor ons had het project sneller mogen worden stopgezet. Ik herhaal dat er twee evaluaties zijn geweest.

Ook tijdens de vorige legislatuur is hierover heel wat informatie opgevraagd. Ik maakte daar toen geen deel uit van het federale Parlement, maar ook vanuit onze fractie zijn destijds verschillende vragen gesteld.

Verder had ik u vragen gesteld over de verschillende lopende pilootprojecten. Ik zou graag ook daarop een antwoord krijgen, aangezien ik die punten expliciet in een tweede vraag heb aangekaart.

Tot slot verwijs ik, mijnheer de voorzitter, naar de twee ingediende vragen met het verzoek die aan het verslag van deze commissie toe te voegen.

Kan u meedelen op welke tijdstippen Sopra Steria in gebreke werd gesteld en het contract verbroken? Kan u ook meedelen op welke gronden die stappen werden ondernomen? Werd er een schadevergoeding geëist en dewelke? Hoe ziet u het verdere verloop?

Kan u opsommen waarvoor en wanneer er hoeveel werd uitbetaald aan de firma? Hoe werden die uitgaven geëvalueerd? Welke opdracht kreeg de externe programmamanager? Waarom liep dat niet goed af? Hoeveel werd er daarvoor betaald? Kan u verklaren hoe dit project nog tweeënhalf jaar werd voortgezet terwijl de resultaten uitbleven? Hoe verliep de begeleiding door de stuurgroep al die tijd? Waarom moest het project I-Police het afgelopen jaar nogmaals worden geëvalueerd?

Kan u de historiek van die pilootprojecten concreet toelichten? Vanaf wanneer werd duidelijk dat die geen concrete resultaten zouden opleveren? En waarom?

Kan u bevestigen dat de data van de ANG nooit werden gemigreerd? En dat die nog steeds op het oude mainframe draait? Waarvoor we jaarlijks 13 miljoen euro uitgeven? Komt er een nieuwe ANG tegen 2027? Wat is het plan op dat vlak?

Hoe zag de volledige implementatiekalender voor 2024 en de volgende jaren er uit? Net als de financiële kalender? Kan u toelichten wat er in 2024 en 2025 is gebeurd? Hoe verklaart u dat er nooit resultaten zijn geboekt?

Monsieur le ministre, merci pour votre présence ici. Ik heb er alle vertrouwen in dat u zo volledig en transparant mogelijk zult antwoorden op deze belangrijke vragen. We zullen nu al moeten nadenken over een vervolg op deze vergadering, want uw antwoorden zullen ongetwijfeld nieuwe vragen oproepen en ook al die vragen zullen beantwoord moeten worden. Het afgevoerde digitaliseringsproject van de politie heeft zeer veel belastinggeld gekost en daarom moet duidelijkheid worden verschaft over wie in het verleden waarvoor verantwoordelijk was, ongeacht of dat de politie of de politiek betreft.

Sommige collega's stonden al stil bij het bedrag van 75,8 miljoen euro voor dat project, maar volgens sommige bronnen gaat het om veel meer en ik ben geneigd om eerder die bronnen te geloven, want ik vermoed dat de totaalprijs veel meer dan die 76 miljoen euro bedraagt.

Dat project betreft onze veiligheid. De politie klaagt over een personeelstekort, maar net door een performante digitalisering kan voor meer blauw op straat worden zorgen. Een politieagent besteedt tegenwoordig gemiddeld een derde van zijn of haar tijd achter een bureau, terwijl i-Police juist als doel had om politieambtenaren van achter hun bureau op straat te krijgen.

Naast onze veiligheid gaat over geld van de belastingbetaler. De mislukte digitaliseringsprojecten van Justitie uit het verleden, zoals Mammoet, Cheops en Phenix, verdwijnen bij wijze van spreken in het niet in vergelijking met de bedragen die aan i-Police zijn besteed.

Ik wens nogmaals te beklemtonen dat de problemen met i-Police nu niet plots uit de lucht komen vallen. Zowel de federale als de lokale politie hebben in de eerste plaats al vele alarmsignalen gegeven en kritiek geuit.

Dit is te belangrijk.

De vraag is ook welke gevolgen werden gegeven aan de audit van Deloitte van april 2023, die ook niet zonder reden werd besteld. Het is ook veel te kort door de bocht om er een tegenstelling tussen de federale politie en de politiezone Antwerpen, de PZA, van te maken. Het is immers een feit dat het digitaliseringsproject van de PZA wel degelijk resultaten opleverde. We mogen dit dus niet herleiden tot een discussie tussen de federale politie en de politiezone Antwerpen.

Mijnheer de minister, tot slot wil ik u oprecht feliciteren met uw beslissing. Politiek bedrijven betekent soms met de neus in de wind gaan staan en dat doet u met deze beslissing.

Ik denk dat u een moedige keuze hebt gemaakt. U zult in ieder geval uitleggen hoe u daartoe bent gekomen.

Mijnheer de voorzitter, ik houd mijn vragen kort.

Mijnheer de minister, hoeveel heeft het project i-Police tot nu toe precies gekost?

Mijnheer de minister, hoe hebt u bij uw aantreden het dossier ontvangen van uw voorganger? Wat is er gebeurd met de alarmsignalen? Wat zult u ondernemen om volledige duidelijkheid te krijgen in het dossier? Tot slot, wat moet de belastingbetaler volgens u denken van het dossier?

Mijnheer de voorzitter, mijn excuses, maar met mij hebt u niet te veel last in deze commissie. Het voorliggende dossier is echter te belangrijk.

Mijnheer de minister, we horen hier vaak dat er geen middelen beschikbaar zijn, maar in dit dossier stel ik vast dat er miljoenen euro’s door ramen en deuren zijn weggegooid. Het gaat om een monstercontract voor i-Police ter waarde van 299 miljoen euro, waarvan pas na vijf jaar blijkt dat het niets oplevert. Dat moet worden opgehelderd.

De burgers zijn bovendien tweemaal het slachtoffer van dat bijzonder pijnlijke fiasco. In de eerste plaats zijn zij degenen die uiteindelijk de rekening zullen betalen. Daarnaast had i-Police het politiewerk moeten vergemakkelijken om de samenleving en dus de burger beter te beschermen.

Ik hoor hier partijen die terecht verontwaardigd zijn over het feit dat geld niet correct is besteed. Sommigen liggen echter zelf mee aan de basis daarvan. Het was immers de heer Jambon die het project destijds lanceerde. Mevrouw Verlinden zette het project voort zonder zich erom te bekommeren of het wel werkte en zonder de nodige middelen te voorzien om het te laten functioneren. Dat roept heel wat vragen op.

Mijnheer de minister, kunt u ons inzage geven in de evaluatie die u hebt laten uitvoeren over i-Police? Hoe schat u de kans in om het uitgegeven geld terug te vorderen bij de Franse consultant? Hoe wilt u de verloren tijd op het vlak van digitalisering bij de politie inhalen?

Los van de antwoorden die u zo dadelijk zult geven, wil ik benadrukken dat het voor ons noodzakelijk is dat he Rekenhof een audit uitvoert en dat er hoorzittingen worden georganiseerd in de Kamer. Dit mag zich immers niet opnieuw voordoen. Er mogen geen miljoenen meer worden uitgegeven aan buitenlandse consultants. Digitalisering is noodzakelijk, maar dan wel in publieke handen, transparant en ten dienste van de mensen.

Mijnheer de minister, in dit actuadebat wens ik eveneens aan te sluiten bij de vraagstellers. Met uitzondering van cd&v denk ik dat elke fractie het woord heeft gevraagd.

Van het totale budget van 299 miljoen euro werd reeds 75,8 miljoen euro betaald aan de Franse IT-ontwikkelaar Sopra Steria, maar dus zonder resultaat.

Mijnheer de minister, welke concrete gevolgen heeft dat voor de huidige en de toekomstige operationele werking van de federale politie? Kunt u verduidelijken hoe we die uitgekeerde miljoenen euro's zullen terugvorderen? De belangrijkste vraag is misschien wel wie de politieke verantwoordelijkheid draagt voor dat falend projectbeheer.

U hebt intussen aangekondigd om meer in te zetten op kleinschalige, modulaire projecten en interne IT-diensten. Welke garanties kunt u geven dat die nieuwe aanpak wel resultaten zal opleveren? Hoe zult u het tijdspad, het budget en de verantwoordelijkheidsstructuur voor die nieuwe projecten vastleggen? Hoe kan het Parlement dat nieuw project transparant opvolgen?

Monsieur le ministre, je vous remercie pour cette réponse assez complète qui est en fait la base qui nous permettra d'auditionner les ministres qui ont été politiquement responsables de la police fédérale ces deux dernières législatures.

Dans votre réponse, vous pointez clairement le fait que, politiquement, la police fédérale n'a pas été entendue parce qu'elle a alerté les responsables politiques. L'article du journal Le Soir d'aujourd'hui indique d'ailleurs à cet égard qu'à trois reprises, des courriers ont été envoyés pour dire "attention, on va dans le mur". Personne n'a voulu entendre.

Votre réponse, monsieur le ministre, est assez claire et limpide et je vous remercie de votre honnêteté et de la transparence dont vous faites preuve. Ce que nous attendons aujourd'hui du gouvernement, c'est une transparence dans le cadre de ce dossier. Qu'avons-nous fait avec ces 75 millions d'euros? Qui a-t-on payé? On ne le sait toujours pas. Il nous faut le détail de ces factures.

Vous évoquez le projet Focus, disant qu'il fonctionne super bien. Oui, mais qui a payé le projet Focus? Le fédéral! Pour qui? Pour la zone de police d'Anvers qui fait payer les autres zones de police pour des prestations supplémentaires. La vérité, c'est qu'aujourd'hui, la zone de police d'Anvers se sucre sur les autres zones de police du royaume. Telle est la réalité! Pourquoi? Qui le lui a demandé? Voilà les réponses qu'on attend de la part du gouvernement et des ministres précédents.

Quel est l'avenir de la police fédérale? Au mois de mars, on apprend que 30 voitures neuves de la police fédérale attendent sur un parking parce que le marché public n'a pas été fait comme il fallait. Au mois d'octobre, vous remettiez en question le marché sur les uniformes. Au mois de décembre, vous arrêtiez le projet de digitalisation. Quel est l'avenir de la police fédérale? Telle est la vraie question aujourd'hui, monsieur le ministre.

Mijnheer de minister, dat er in deze tijden, waarin er van iedereen een inspanning wordt gevraagd omdat de financiële situatie van ons land ons daartoe dwingt, op zo'n manier gemorst wordt met overheidsgeld, is compleet onaanvaardbaar. Dat ondermijnt het vertrouwen in de politiek helemaal. Miljoenen aan belastinggeld zijn uitgegeven en het resultaat is niks.

Het i-Policecontract werd door uw voorgangers Jambon en Verlinden voorgesteld als een noodzakelijke modernisering van onze politiediensten. Ik vind het dan ook bijzonder jammer, maar ook veelzeggend dat de collega's van cd&v vandaag niet deelnemen aan het actualiteitsdebat. Dat is niet geheel verrassend, want wat blijkt vandaag? Het project faalt, het contract wordt stopgezet en dat heeft ons miljoenen gekost, geld dat had kunnen worden geïnvesteerd in de koopkracht van en de zorg voor de mensen.

Ik hoop dat hieruit lessen getrokken worden voor de toekomst, zodat onze politiemensen binnenkort ook echt volledig digitaal kunnen werken, met een deftig programma. Dat mag niet zomaar op de lange baan geschoven worden, dus wij rekenen erop dat u uw verantwoordelijkheid neemt en kijkt naar een oplossing, niet het minst voor onze politiemensen die elke dag keihard werken en onze ondersteuning daarin absoluut verdienen. Zet trouwens ook maar eens uw tanden in het bedrijf dat vrolijk heeft gefactureerd, maar nada heeft gepresteerd.

Mijnheer de minister, elke dag opnieuw geven vele agenten het beste van zichzelf. Daarvoor hebben ze goed materieel nodig hebben, maar dat krijgen ze niet.

Het is goed dat u hebt ingegrepen. Ik ben daar heel blij mee, maar ik blijf op mijn honger. Ik wacht al drie weken op antwoorden, ook over dit dossier. U moest mij antwoorden tegen 30 december, maar die antwoorden zijn natuurlijk problematisch. Er zullen nog veel meer lijken uit de kast vallen als er eerlijk geantwoord wordt op die vragen.

Waarom is hier niemand van cd&v aanwezig? Dat is toch duidelijk. Dit is alweer een dossier dat mevrouw Verlinden met veel plezier in de doofpot wil stoppen en daar houden. Collega's, ik hoor hier vandaag de verontwaardiging en ik hoop dat als er hoorzittingen zouden worden georganiseerd, mevrouw Verlinden van de meerderheid zal mogen komen, dat wij haar echt vragen zullen kunnen stellen. Ik kan zwart op wit bewijzen dat zij op de hoogte was en niets gedaan heeft.

Ik heb sommige collega's horen zeggen dat de politie en de minister op de hoogte waren en dat de politietop niets heeft gedaan. Ze hebben wél iets gedaan. Ze hebben bijvoorbeeld agenten die processen-verbaal wilden opstellen over wat er verkeerd liep, verboden om dat te doen. Dat is toch niet niets? Men heeft agenten die bij het dossier betrokken waren, overgeplaatst naar andere eenheden, hen met ziekteverlof gestuurd, gewoon omdat men het potje gedekt wilde houden.

Dat is wat de topfiguren van de federale politie hebben gedaan.

Mijn vragen blijven dus overeind. Hoe gaan we degenen die gefoefeld hebben straffen? Hoe zullen we in gesprek gaan met de top van de federale politie, die dit opnieuw in de doofpot wilde stoppen, om ervoor te zorgen dat zoiets niet opnieuw gebeurt? Hoeveel van dat soort rapporten liggen er nog in de lade van de heer Snoeck? Het is hier schandaal na schandaal. Elke twee of drie maanden komen we naar hier met een nieuw schandaal bij de federale politie. Hoeveel schandaaltjes heeft de heer Snoeck nog in zijn kast liggen?

Monsieur le ministre, je me réjouis avant tout de votre volonté de ne pas abandonner l'objectif de modernisation numérique de la police – qui, comme vous l'avez souligné, est très important – mais de le repenser sur des bases de co-construction saine et ancrée dans la réalité de terrain, sans monopole tentaculaire. Je souhaite également vous remercier pour la clarté de votre réponse et la transparence avec laquelle vous avez abordé ce dossier. Il est important de rappeler que vous avez hérité d'un projet profondément défaillant, lancé en 2017, dont les problèmes de gouvernance, de pilotage et d'exécution avaient déjà été clairement identifiés en 2023. Malheureusement, les signaux d'alerte n'ont pas été suivis d'effet à l'époque, ce qui nous conduit à la situation actuelle.

Soulignons également le fait que vous n'avez pas éludé le problème. Au contraire, vous avez agi rapidement, conformément à l'engagement que vous aviez pris dans votre note de politique générale, en lançant, dès votre entrée en fonction, une évaluation approfondie de ce marché public. Il a fallu prendre le temps d'examiner les résultats et les conséquences juridiques. Vous l'avez fait en onze mois, alors que le dossier traîne depuis des années. On ne peut tout de même pas vous blâmer d'avoir procédé de la sorte. La décision de résilier ce contrat n'était pas une décision facile, mais elle était courageuse, responsable et nécessaire: continuer à injecter des fonds public dans un projet structurellement défaillant aurait été une faute. Vous avez fait le choix de la responsabilité, afin de garantir que l'argent public serve à une modernisation numérique réelle et effective de la police.

Merci, monsieur le ministre, pour l’ensemble de vos réponses. Je fais le point par rapport à mes différentes questions. Concernant les impacts, vous avez indiqué que tous les projets i-Police sont stoppés. Dans votre réponse, vous avez toutefois évoqué des paiements de licences. Existe-t-il des licences qui ont été payées et qui seront encore renouvelées, ou s’agit-il de licences du passé qui doivent être acquittées une fois pour toutes? La question se pose, car s’il existe des licences impliquant des engagements futurs pour des projets ou des programmes qui ne fonctionnent pas, il faut absolument mettre fin également à cet élément-là.

S’agissant de la procédure de résiliation, vous avez indiqué qu’elle est en cours et qu’il est difficile d’en dire davantage à ce stade, ce que je peux comprendre au vu des enjeux et des règles applicables aux marchés publics. Vous avez toutefois précisé que toute la lumière serait faite à l’avenir. Nous y serons attentifs et attendrons ces informations avec intérêt.

En ce qui concerne le rapport d’évaluation, vous vous êtes engagé à nous le communiquer. Je suppose que nous y aurons accès via une procédure particulière, comme c’est de plus en plus souvent le cas pour un nombre croissant de rapports que nous devons consulter. Il s’agit en tout cas d’un élément important pour pouvoir se forger une image correcte de la situation.

J’en viens à Focus. Vous avez indiqué que cet outil est utilisé par toutes les zones de police et qu’il n’est pas remis en question dans le cadre de la résiliation du projet i-Police. Cela peut être rassurant pour les zones de police. J’ai moi-même eu l’occasion de voir Focus fonctionner et cela semble très efficace sur le terrain.

En revanche, vous n’avez pas répondu à la question des montants investis par la police fédérale, montants qui auraient, a priori , été versés à la zone de police d’Anvers. Je me joins à ce titre aux questions de mon collègue Chahid, notamment sur le fonctionnement de ce système de collaboration avec la zone de police d’Anvers. D’une part, la police fédérale paie, et d’autre part, les zones de police paient également. Il est absolument nécessaire de faire toute la clarté sur cette collaboration pour le passé. J’entends qu’il existe des collaborations actuelles et à venir, mais il convient aussi de nous expliquer clairement comment cette collaboration avec la zone de police d’Anvers fonctionne.

Enfin, pour conclure, vous avez évoqué la poursuite de la transformation numérique avec une approche différente, plus modeste et plus modulaire. C’est une évolution positive. Il serait toutefois nécessaire de disposer également d’un calendrier précis et de budgets clairement définis, car des décisions doivent désormais être prises rapidement. Il faut remettre de l’ordre et le faire sans tarder.

J’espère en tout cas pouvoir compter sur vous pour atteindre cet objectif indispensable à l’efficacité de nos services. Je vous remercie.

Collega’s verwezen hier naar de Zweedse regering en naar de heer Jan Jambon, die toen minister was van Binnenlandse Zaken. Collega’s, het doel is duidelijk, namelijk die verdere digitalisering. Daar is iedereen het over eens. Dat is wat Jan inderdaad heeft vastgezet. De volledige uitvoering is echter gestart in 2021, onder toenmalig minister van Binnenlandse Zaken mevrouw Verlinden.

Minister Quintin neemt nu de beslissing om dat stop te zetten. Dat had inderdaad toen al kunnen gebeuren. Er zijn evaluaties geweest. Wij zaten toen in de oppositie. Wij hebben ons daar ook heel grote vragen bij gesteld. Tijdens de onderhandelingen hebben wij stop gezegd, wij hebben gezegd dat die digitalisering moest worden bijgestuurd. Het volledige project rond i-Police heeft voor ons geen nut. Dat was ons onderhandelingsuitgangspunt. Dat is geen groot geheim.

Minister, u zet het eindelijk stop. U had het daarnet over miljoenen en miljoenen. Eindelijk, zal de burger zeggen. De politiemensen op het terrein kijken vooral uit naar wat er nu in de toekomst komt, waarmee ze aan de slag kunnen.

Voor ons is het prioritair, minister, dat u inderdaad die migratie van de ANG uitvoert, want die moet in 2027 zeker rond zijn. Nu betalen we nog 13 miljoen om die oude databaas draaiende te houden, maar dat is een lapmiddeltje waarbij we eigenlijk weer met het mes op de keel zitten om die migratie erdoor te krijgen. Ik wens u daar alvast veel succes mee.

Ik vind ook dat wij vanuit het Parlement duidelijk het signaal moeten geven, samen met de collega’s van Arizona, dat er in budgettaire krappe tijden op een zeer performante en transparante manier moet worden omgegaan met de beperkte middelen die er zijn. Over volgende projecten die u zult opstarten, zullen wij vragen wat u daarmee precies wilt bereiken en hoeveel middelen daar tegenover staan.

Mijnheer de minister, ik dank u voor het antwoord. U hebt niet weggekeken van de problemen. U hebt uw verantwoordelijkheid genomen. U bent nu behoedzaam in uw antwoorden, wat ik uiteraard snap. Er zijn nog juridische procedures in het vooruitzicht, in het licht van het opgezegde contract. Bovendien is het niet aan u om hier vandaag verantwoordelijkheden of verantwoordelijken te duiden. Wij moeten onze rol spelen, dat weet u. U apprecieert dat ook. Wij moeten dat scherp doen, omdat het gaat om veel geld van de belastingbetaler, dat uiteindelijk niks heeft opgeleverd. Wat mevrouw De Vreese heeft gezegd klopt, de principiële beslissing om het project i-Police te ontwikkelen is door de Zweedse regering genomen, door de minister van Binnenlandse Zaken in 2017. De uitrol daarvan is onder de vorige minister van Binnenlandse Zaken gebeurd. Mijnheer de minister, ik weet dat de persoon die i-Police op dat kabinet opvolgde van de DRI kwam. De DRI is de dienst bij de federale politie die voor het project i-Police verantwoordelijk was. Hij keerde er nadien ook terug als directeur ad interim. Die persoon op het kabinet was met andere woorden schatplichtig aan de federale politie. Hoe kan men dan kritische opvolging verwachten? Het lijkt erop – ik wik mijn woorden, mijnheer de voorzitter, zoals altijd – dat de vorige minister alle alarmsignalen, namelijk de audit van Deloitte, de interne nota van Eric Snoeck en de interne alarmsignalen van de federale politie, in de kast heeft gelegd, dezelfde kast waarin ook het dossier van Aalter is terechtgekomen, collega Vandemaele. Cd&v is hier afwezig. Dat is pijnlijk. Misschien zijn ze die dossiers in de kast aan het bekijken. Tot slot wil ik mij nog richten tot collega Chahid, wiens tussenkomst ik uiteraard apprecieer. De app FOCUS is ontwikkeld in tempore non suspecto door de PZA, op eigen kosten, en nadien aan de hele geïntegreerde politie ter beschikking gesteld. Daarvoor is een vergoeding gevraagd. Ik sluit af, mijnheer de voorzitter. Dat moet van u, want anders wordt u boos op mij. Het laatste woord is hierover echter nog niet gezegd. Neen, dit is het begin van de discussie. Ik ben blij dat u de stenen voor de toekomst legt. Dat is minstens zo belangrijk. Wij moeten er ook voor zorgen dat er antwoorden over het verleden worden gegeven. Er zijn hier vragen over hoorzittingen gesteld. Het lijkt mij een elementair begin dat we inderdaad hoorzittingen organiseren, mijnheer de voorzitter. Er is ook gesuggereerd om het Rekenhof met een audit te belasten. Ook dat lijkt mij niet meer dan logisch, in het licht van de gigantische hoeveelheid geld van de belastingbetaler die hieraan verspild is. U kunt op ons rekenen om dit verder mee uit te spitten, mijnheer de minister.

Mijnheer de minister, de tragische brand in de discotheek in het Zwitserse Crans-Montana confronteert ons opnieuw met een ongemakkelijke waarheid: ook in België kan een dergelijk drama zich vandaag voordoen. Dat ligt niet aan een gebrek aan expertise bij onze brandweer, maar aan structurele gaten in ons veiligheidsbeleid. Omdat uniforme federale minimumnormen ontbreken, hangt het veiligheidsniveau nu volledig af van de locatie en het lokale beleid.

We zien dat onze hulpverleningszones naar best vermogen eigen reglementen opstellen, maar vaak zonder slagkracht. De brandweer wordt nog steeds niet systematisch verplicht betrokken bij vergunningsprocedures en hun rol blijft beperkt tot de adviserende bevoegdheid. Zelfs wanneer onze experts grote risico's vaststellen ontbreekt het hen aan een mandaat om corrigerend op te treden.

Bovendien is er een fundamentele scheeftrekking in onze middelen, want we bereiden ons steeds beter voor op wat we moeten doen als het fout gaat, maar we investeren structureel te weinig in het voorkomen dat het fout gaat. Als we daadwerkelijk lessen willen trekken uit tragedies zoals die in Crans-Montana, dan hebben we een eenduidig federaal kader nodig, een versterkte rol voor de brandweer en een structurele investering in preventie.

Vandaar mijn vragen voor u, mijnheer de minister.

Bent u bereid om werk te maken van een federaal kader met dwingende minimumnormen voor brandveiligheid bij publiek toegankelijke inrichtingen en evenementen? Hoe zult u de juridische positie en de handhavingsbevoegdheid van de brandweer versterken, zodat zij niet enkel kan adviseren, maar ook effectief kan controleren en optreden? Ten slotte, zal er extra aandacht zijn voor de structurele financiering van de preventieve taken binnen de hulpverleningszones, zodat de focus verschuift van louter symptoombestrijding naar effectief preventiebeleid?

Ik dank u alvast voor uw antwoorden.

Monsieur le ministre, l’incendie tragique survenu à Crans ‑ Montana relance le d é bat sur la s é curit é incendie dans les lieux accueillant du public. Nous sommes tous concern é s, en Belgique comme ailleurs. Nos enfants, nos proches, et nous ‑ m ê mes pouvons ê tre victimes d ’ un tel drame.

Cela nous confronte à une v é rit é d é rangeante: ce n ’ est pas le manque d ’ expertise de nos services d ’ incendie qui est en cause, mais bien des lacunes plus structurelles dans notre politique de s é curit é . Cela nous interroge sur les exigences imposées aux exploitants d’établissements de nuit, notamment en ce qui concerne l’usage de flammes nues, d’éléments pyrotechniques, ainsi que la réaction au feu des matériaux de plafond, d’isolation ou de décoration, qui jouent un rôle déterminant dans la propagation rapide des incendies, en particulier dans des lieux fermés où la densité de public est élevée.

En l’absence de normes fédérales uniformes et contraignantes, le niveau de sécurité dépend aujourd’hui largement des réglementations locales. En outre, les services d’incendie ne sont toujours pas systématiquement impliqués dans les procédures d’octroi de permis, et leur rôle reste limité à une compétence purement consultative. Même lorsque nos experts identifient des risques majeurs, ils ne disposent pas du mandat nécessaire pour intervenir de manière corrective.

Monsieur le ministre, envisagez ‑ vous d ’ actualiser les r è gles applicables aux é tablissements de nuit concernant l ’ usage des flammes nues, des bougies ou des é l é ments pyrotechniques? Ê tes ‑ vous dispos é à renforcer les exigences minimales en mati è re d ’ ignifugation et de r é action au feu des mat é riaux de plafond, d ’ isolation et de d é coration dans les é tablissements accueillant du public? Comptez ‑ vous œ uvrer à l ’é laboration d ’ un cadre f é d é ral fixant des normes minimales contraignantes en mati è re de s é curit é incendie, afin de garantir une approche coh é rente sur l ’ ensemble du territoire et d ’é viter une d é pendance excessive aux autorisations et contr ô les locaux?

Monsieur le ministre, l'incendie survenu dans un bar à Crans-Montana en Suisse, qui a coûté la vie à 40 personnes et fait d'innombrables blessés, essentiellement des jeunes qui fêtaient le Nouvel An, est encore dans toutes les mémoires. Je tiens à saluer la solidarité dont notre pays a fait preuve en accueillant plusieurs victimes dans ses hôpitaux.

Ce drame profondément choquant nous a marqués et doit aussi nous inviter à avoir une réflexion sur la sécurité, notamment dans les bars et les discothèques.

En Belgique, nos pompiers jouent un rôle essentiel en matière de prévention. Si le cadre normatif en matière de prévention incendie est relativement complet, ce sont son application et son contrôle qui peuvent s'avérer plus délicats. C'est notamment le cas lorsque de nombreux établissements horeca décident d'adopter ponctuellement un mode discothèque. C'était le cas du bar en Suisse. À l'occasion d'événements spécifiques, ils attirent ainsi un public plus nombreux que celui habituellement autorisé. Comme le soulignent de nombreux experts en sécurité incendie, le principal défi réside alors moins dans l'existence des règles que dans le suivi effectif de leur respect, en particulier lorsqu'il s'agit d'événements organisés sans autorisation préalable ou présentant des modifications temporaires de l'aménagement des lieux. Les réactions récentes de certains établissements horeca qui ont décidé de renoncer à l'usage de feux de Bengale ou d'éléments pyrotechniques à la suite du drame suisse témoignent d'une prise de conscience, mais aussi d'un vide ou d'une ambiguïté réglementaire persistante.

Monsieur le ministre, comment s'organisent aujourd'hui les contrôles en matière de sécurité incendie dans les bars et discothèques, en particulier lors d'événements ponctuels organisés dans des établissements horeca? Une adaptation ou une révision de la loi-cadre relative aux normes de prévention incendie est-elle envisagée, notamment concernant l'usage de bougies, de feux de Bengale ou de dispositifs similaires dans des lieux fermés ouverts au public? Enfin, quel est le rôle exact de l'autorité fédérale en matière de sécurité incendie, tant pour l’édiction de normes que pour le contrôle de leur application en articulation avec d'autres niveaux de pouvoir?

Monsieur le ministre, le drame de Crans-Montana est une véritable horreur. Je tiens d’ailleurs à marquer mon soutien aux familles et aux proches des victimes, mais aussi, comme mon collègue l’a fait, à saluer toute la solidarité dont la Belgique a fait part, ainsi que l’intervention des différents services fédéraux et locaux, et des hôpitaux. Il convient de souligner cette intervention importante.

Cela nous amène forcément à nous interroger sur ce qui s’est passé sur place, sur les mesures qui ont été mises en œuvre ou non, et cela nous interpelle aussi sur notre situation en Belgique. Il est tout à fait normal que nous nous posions ces questions et que nous vous interrogions sur ce dossier, afin de déterminer ce qu’il y a lieu de faire ou non chez nous.

On le sait, on met souvent en avant la qualité d’expertise de nos services de secours. Pour que tout fonctionne, il faut cependant une coordination parfaite entre les différents niveaux de pouvoir et entre les différents acteurs. En Belgique, vu la complexité de notre organisation institutionnelle et des services publics, cette concertation est encore plus complexe. Il faut donc s’assurer que le mécanisme soit le plus efficace possible.

Par ailleurs, les pratiques évoluent dans certains établissements, comme plusieurs collègues l’ont également évoqué, surtout lorsqu’il s’agit de festivités parfois temporaires, avec l’utilisation de flammes nues, d’effets pyrotechniques ou de certains matériaux décoratifs. Ces éléments peuvent entraîner des risques différents, parfois distincts de ceux initialement prévus dans les établissements concernés. À cet égard, il est indispensable d’être davantage vigilants. C’est dans ce contexte que je viens de déposer, avec mon collègue Benoît Lutgen, une proposition de loi visant à limiter la vente des feux d’artifice aux professionnels. Il s’agit, à mon sens, de mesures importantes à prendre.

Dans ce cadre, monsieur le ministre, mes questions sont assez simples. Quels sont les éléments qui vous sont venus à l’esprit quant à ce qu’il y aurait lieu de faire en Belgique afin de garantir une sécurité maximale? Ne faudrait-il pas revoir le cadre légal concernant l’usage des bougies, des feux de Bengale et autres dispositifs pyrotechniques dans des établissements fermés accueillant de nombreuses personnes?

Il y a également toute la question des contrôles périodiques en matière de sécurité incendie et de la responsabilité réelle des pouvoirs locaux. Je pense qu’il est absolument nécessaire de clarifier ces aspects.

Je suis bourgmestre d’une commune moyenne. Je me pose évidemment la question de savoir si, de mon côté, j’ai fait tout ce que je devais faire pour assurer la sécurité de l’ensemble de nos salles, qu’elles soient communales ou autres, et je vous avoue qu’il n’est pas simple d’avoir cette certitude. Il est donc nécessaire que nous soyons aussi assistés en la matière, afin de disposer de cette assurance indispensable.

Mijnheer de minister, ik zou willen starten met mijn medeleven te betuigen aan de nabestaanden van de slachtoffers van de brand in Crans-Montana. Het is een regelrecht drama.

We hebben allemaal de vreselijke beelden gezien van wat zich in Zwitserland heeft afgespeeld. Iedereen vraagt zich daarbij af hoe dat kon gebeuren.

De eerste informatie wijst op ernstige tekortkomingen. Brandveiligheidsnormen werden niet nageleefd. Er werd bespaard op cruciale veiligheidsmaatregelen, maar ook het toezicht schoot tekort. Dat zou ons aan het denken moeten zetten ,want ook bij ons kunnen er blinde vlekken zijn.

Mijnheer de minister, ziet u in die tragedie aanleiding om het Belgisch brandveiligheidsbeleid opnieuw te evalueren?

Hoe staat het met de preventiecapaciteit van onze hulpdiensten? Is er voldoende personeel, opleiding en materiaal om tijdig te reageren op gelijkaardige situaties?

Wordt er naar uw oordeel genoeg geïnvesteerd in preventie?

Mijnheer de minister, bedankt voor uw antwoord. Ik blijf toch een beetje op mijn honger zitten met betrekking tot de vraag die ik stelde over de handhavingsbevoegdheid van de brandweer, aangezien die vandaag eigenlijk niet bestaat. Ik stel vast dat ik niet de enige burgemeester ben die daarover vragen stelt. Het is natuurlijk jammer dat er een drama nodig is om ons met de neus op de feiten te drukken en ons dat te laten beseffen. Er bestaat echter wel degelijk een vraag naar meer handhavingsbevoegdheid voor de brandweer, zodat de brandweer effectief kan controleren en kan optreden. Op dat vlak blijft uw antwoord voor mij te beperkt. Ik wil die vraag daarom nogmaals kracht bijzetten en hoop dat u daar alsnog werk van wilt maken.

Monsieur le ministre, merci pour vos réponses.

Quelle prise de conscience douloureuse! On a parfois le sentiment que le mot prévention est un mot bienséant et un peu creux. On voit à quel point il compte dans sa mise en œuvre réelle. Merci d'avoir rappelé qui était compétent et à quel niveau pour légiférer, ainsi que d'avoir fait aussi appel au bon sens de chacun.

Je sais que vous avez une vision de la sécurité qui va au-delà de la sécurité policière et que vous êtes très, très attentif à la sécurité civile. Je vous engage à doter les zones de secours des compétences requises, à augmenter leur marge de manœuvre en matière de prévention et évidemment à les doter de moyens de réaction qui permettent de faire face en cas de situation aussi désastreuse que celle vécue par les jeunes de Crans-Montana, qui me laisse toujours une émotion palpable quand je l'évoque. Merci, monsieur le ministre.

Merci, monsieur le ministre. Je pense également que le drame qui s'est passé en Suisse rappelle aussi à tous les bourgmestres qu'ils ont une énorme responsabilité en matière de prévention incendie.

Dans ma zone de secours, la zone que je préside, il y a chaque année 4 000 rapports de prévention incendie. Quatre-mille par an. Nous avons donc des préventionnistes qui sont en général des ingénieurs, des architectes. Et cela demande quand même un savoir-faire, cela demande des moyens pour faire à chaque fois tous ces rapports de prévention.

Normalement, un bourgmestre doit donc, chaque fois qu'il a sur le territoire de sa commune un établissement où on accueille du public, envoyer le préventionniste, le service incendie, recevoir un rapport et donner son accord sur la base du rapport des pompiers.

Il y a une dizaine de jours, j'ai fait fermer un ensemble d'appartements parce que les conditions de sécurité incendie étaient catastrophiques. Et donc là, il faut pouvoir prendre ses responsabilités, prendre un arrêté.

Je pense toutefois que, davantage que de modifier une législation, il faut certainement sensibiliser les autorités à ce qu’il s'est passé. Surtout, le fait déterminant, qui a été mis en avant, c'est que c'est un bar qui a ponctuellement été transformé en discothèque. Il n'était pas équipé, en termes de prévention incendie, pour accueillir une discothèque.

Je pense qu'il faudrait à tout le moins sensibiliser les bourgmestres par une circulaire. Vous dites que cela ne relève pas de votre compétence, mais je pense que cela ne pourrait pas faire de mal d'envoyer une circulaire aux bourgmestres, leur rappelant que, quand il y a des événements ponctuels, il faut quand même veiller à la sécurité incendie.

Par exemple, quand on monte un chapiteau, normalement, les pompiers doivent passer, vérifier si le chapiteau est bien monté et si toutes les normes de sécurité sont bien respectées, à chaque montage de chapiteau.

Je pense qu'un petit rappel à la prudence serait peut-être utile pour tous nos bourgmestres.

Monsieur le ministre, merci pour vos réponses. Vous avez rappelé la répartition des compétences. Il est clair que le niveau local, et en particulier les bourgmestres, comme le collègue Thiébaut l'a rappelé, a une responsabilité très importante en la matière.

Les services des zones de secours établissent de nombreux rapports de prévention. Ces rapports sont souvent établis au moment de la création d'un nouveau bâtiment. Il peut se passer beaucoup de choses par la suite. Comme on l'a vu, des manifestations peuvent s’y dérouler qui ne sont peut-être pas prévues initialement dans le cadre du bâtiment tel qu'il a été visité, examiné, évalué par les services de prévention.

C'est là que, je pense, il y a une faille potentielle. Comment s'assurer que ce qui est dit au début est respecté et respecté dans la durée? Comme nous le mettons en avant, la responsabilité est potentiellement aussi au niveau des bourgmestres. C'est en ce sens que j'évoquais le fait de se sentir parfois un peu démuni face à cet objectif de garantir la sécurité incendie de manière pérenne.

Dans ce cadre, l'objectif n'est effectivement pas de légiférer, de changer la loi. Mais je pense que vous pouvez avoir aussi un rôle à jouer. En tant que bourgmestre, nous avons ce règlement établi par la zone de secours. Il y a une homogénéité au niveau des zones de secours. C'est très bien.

Nous ne disposons toutefois pas, dans chaque commune, d'un spécialiste interne qui pourrait analyser ces éléments. Je pense toutefois qu'il pourrait être intéressant de réunir les différentes zones de secours et de les consulter dans le but de définir des meilleures pratiques en matière de contrôle. Je pense que vous avez la possibilité de le faire, de poser ces questions-là et, peut-être, de transmettre ces meilleures pratiques aux différentes communes. Vous pouvez également, comme l'a dit notre collègue M. Thiébaut, rappeler aux bourgmestres leurs obligations en matière de sensibilisation et de formation. Il s'agit aussi de parvenir à sensibiliser les exploitants de ces différents établissements.

Je pense donc qu'une initiative pourrait être prise au niveau fédéral pour informer, sensibiliser et partager les meilleures pratiques, de manière à ce que nous nous sentions mieux armés pour assurer ensemble cette mission essentielle qu'est la sécurité de notre population.

Monsieur le Ministre, lundi dernier, vous avez annoncé la répartition de 25 millions d'euros de moyens fédéraux destinés à l'achat ou à la réparation de caméras de surveillance policière, dans le cadre du plan dit des « Grandes Villes ».

D'après les informations relayées dans la presse, 15 millions d'euros seraient répartis entre Bruxelles et Anvers, tandis que cinq autres villes – Charleroi, Namur, Gand, Liège et Mons – recevront chacune un million d'euros. Les 5 millions d'euros restants seraient répartis entre les autres zones de police locale sur base du nombre de membres du cadre opérationnel réel.

Si cette annonce est accueillie favorablement par plusieurs autorités locales et chefs de corps, force est de constater que, à ce stade, aucune notification officielle n'a encore été adressée aux villes ni aux zones de police concernées. Par ailleurs, les modalités concrètes d'exécution de ces subsides restent floues, notamment en ce qui concerne les conditions d'octroi, d'utilisation et de contrôle des moyens alloués.

Dès lors, Monsieur le Ministre, pourriez-vous préciser :

Le calendrier exact de notification officielle des subsides aux villes et aux zones de police concernées ?

Les modalités d'exécution prévues pour ces crédits: s'agira-t-il de subsides d'investissement, d'avances ou de remboursements sur justificatifs ?

Les conditions d'octroi et d'utilisation de ces moyens, notamment en ce qui concerne :

les types de caméras éligibles (caméras classiques, ANPR, logiciels d'analyse, maintenance et réparation) ;

les obligations en matière de respect de la législation sur la protection de la vie privée et la gouvernance des données ;

Les critères précis de répartition des 5 millions d'euros destinés aux autres zones de police locales, et la manière dont l'équité territoriale sera garantie ? Qu'en est-il pour la province du Hainaut dont je viens ?

Enfin, au-delà de cette enveloppe ponctuelle, comment ce financement s'inscrit-il dans une réflexion plus large sur le sous-financement structurel des zones de police locales, régulièrement dénoncé par les villes et communes, qui doivent aujourd'hui compenser de manière croissante les manquements du financement fédéral ?

Merci pour votre réponse .

Monsieur le ministre, je vous remercie beaucoup pour toutes ces précisions.

Mijnheer de minister, naar aanleiding van de jihadistische aanslag in Sydney roept terreurgroep Islamitische Staat op tot meer aanslagen in het Westen. Daarbij vermelden die moslimterroristen specifiek moslimvluchtelingen in België, die worden opgeroepen om feesten, synagogen en kerken aan te vallen.

Naar wij vernamen, zou het terreurdreigingsniveau evenwel op niveau 3 blijven. Dat is nog altijd ernstig maar het niveau zou dus niet worden verhoogd. Graag kreeg ik enige toelichting daarbij.

Waarom is er na een dergelijke jihadistische oproep geen verhoging van het terreurdreigingsniveau? Worden of werden er extra veiligheidsmaatregelen getroffen aan feesten, synagogen en kerken? Worden moslimvluchtelingen extra gescreend en in de gaten gehouden? Tot slot, waarom wordt volgens u door Islamitische Staat specifiek ons land, België, genoemd?

Mijn tweede vraag sluit daar uiteraard bij aan. Tijdens de plenaire vergadering van 18 december 2025 verklaarde u dat de bewaking voor de Joodse wijk in Antwerpen – ik citeer – "gehandhaafd blijft, of dat nu gebeurt door de Antwerpse of de federale politie". Dat antwoord kwam er na uw toch wel schandalige communicatie dat u de aanwezigheid van de federale agenten die in Antwerpen mee instaan voor de broodnodige beveiliging van de Joodse wijk vanaf 1 januari 2025 zou intrekken. U communiceerde dat nota bene vlak na de moorddadige antisemitische jihadistische aanslag in Sydney. Dat is compleet waanzinnig.

Ondertussen heb ik ook begrepen dat het eigenlijk om een politiek spel gaat tussen coalitiepartners, waarbij behalve de MR en de N-VA ook cd&v is betrokken. Het is weerzinwekkend dat de veiligheid van de Joodse gemeenschap, nota bene bij het begin van Chanoeka, als pasmunt wordt gebruikt voor politieke koehandel.

Dat gezegd zijnde, hoe zit het nu eigenlijk? Wie staat nu precies in voor de beveiliging van de Joodse wijk in Antwerpen en voor hoelang? Graag kreeg ik dus toelichting bij de beslissing die werd genomen of zal worden genomen. Ik herhaal dat die communicatie echt schandalig was.

Veel Joodse mensen waren daardoor in paniek, dat kan ik u wel zeggen.

Ten tweede, mijnheer de minister, ik zal dat hier blijven vragen, ik doe dat ook in Antwerpen uiteraard, waarom wordt er niet voor gezorgd dat aan elke synagoge en aan elke joodse school, instelling en evenement, zichtbare, zwaarbewapende politie staat? Zeker op momenten dat er veel mensen bij elkaar komen. Dat is hier nog altijd niet het geval. Ik zie dat niet alleen met mijn eigen ogen, ik krijg dat ook te horen van joodse mensen die daarover bezorgd zijn. Dat soort zwaarbewapende politiebeveiliging zien we wel in onze buurlanden. Gaat u kijken aan de joodse scholen en synagogen in Nederland en Frankrijk, daar staan, zeker op momenten dat er veel volk is, zichtbaar zwaarbewapende politieagenten. Hier niet. Men zou toch denken, zeker na die moorddadige antisemitische jihadaanslagen in Manchester en in Sydney, en dus na de oproep van Islamitische Staat aan moslimvluchtelingen om hier aanslagen te plegen op kerken en synagogen, dat dit geen overbodige luxe is, mijnheer de minister? Nogmaals, zichtbare, zwaarbewapende politieagenten aan elke synagoge en joodse school, dat is wat we nodig hebben in dit land en in Antwerpen.

Tot slot, daarop aansluitend, vraag ik u wat nu eigenlijk de stand van zaken is met betrekking tot de inzet van militairen voor zulke bewakingsopdrachten. Zoals ik daarnet al aanhaalde, heb ik begrepen dat daarover binnen de regering onenigheid bestaat; vandaar dus die schandalige communicatie van u een aantal weken geleden over het terugtrekken van die federale agenten.

Dank u alvast voor uw antwoorden.

Mijnheer de minister, door de islamisering is de terreurdreiging in dit land permanent hoog en ernstig. Door de islamisering roept de Islamitische Staat moslimvluchtelingen in dit land op om jihadistische aanslagen te plegen op evenementen, kerken en synagogen. Door de islamisering verworden hele wijken in dit land tot islamitische hellholes waar jonge moslims op oudjaar een straatjihad voeren. Door de islamisering wordt dit land steeds onveiliger voor niet en ex-moslims. Toch wil deze regering niet de islamisering bestrijden, maar wel de islamofobie. Weet u wat dit land dringend nodig heeft? Een minister ter bestrijding van de islamisering van onze samenleving. Zo niet, dan is het een kwestie van tijd voor wij hier ook verworden tot het Midden-Oosten en tot we hier ook Iraanse toestanden zullen kennen.

Mijnheer de minister, op 31 december heeft de Brusselse brandweer het werk neergelegd in een gemeenschappelijk vakbondsfront.

De bonden wijzen op een chronisch personeelstekort dat al jaren door de directie wordt genegeerd, terwijl het aantal interventies spectaculair toeneemt. In vijftien jaar tijd is het aantal ambulance-interventies met 68 % gestegen en het aantal brandweerinterventies in de afgelopen negen jaar met 30 %. Toch stellen we vast dat de personeelsplannen uitsluitend zijn afgestemd op het beschikbare budget, zonder rekening te houden met de noden op het terrein. Daardoor zijn de ploegen structureel onderbemand en komt de veiligheid tijdens interventies in het gedrang.

Het personeelstekort leidt bovendien tot een steeds hogere werkdruk in een beroep dat op zich al bijzonder zwaar is. Naast de blootstelling aan branden en chemische stoffen, wat op zich al aanzienlijke risico’s inhoudt, mag ook het nachtwerk niet worden onderschat. Dat chronische personeelstekort zal vroeg of laat levens kosten, mijnheer de minister; op korte termijn, doordat interventies niet langer naar behoren kunnen worden uitgevoerd, en op lange termijn door de impact op de gezondheid van de brandweermannen en -vrouwen.

Daarom heb ik de volgende vragen.

Erkent u dat het chronische personeelstekort bij de brandweer, en in het bijzonder in Brussel, vandaag de veiligheid van zowel de bevolking als de brandweerlieden in gevaar brengt? Welke minimale personeelsnormen acht de federale regering noodzakelijk voor een veilige brandweerdienst, en worden die normen vandaag in Brussel gerespecteerd? Waarom worden bepaalde aandoeningen die verband houden met de risico's van het brandweerberoep, zoals kanker, cardiovasculaire aandoeningen of psychische problemen, nog steeds niet erkend als beroepsziekten? Hoe staat het met de aanvraag bij Fedris? Bent u van plan het pensioenstelsel aan te passen aan de specifieke kenmerken van risicoberoepen en te zorgen voor een passende statutaire erkenning van brandweerlieden, en zo ja, welke maatregelen overweegt u? Ten slotte vraag ik of u concrete einde-loopbaanmaatregelen zult invoeren om een duurzame uitoefening van het beroep van brandweerman of -vrouw aan het einde van de loopbaan te garanderen.

Mijnheer de minister, u bent uiteraard niet bevoegd voor het personeelsmanagement in Brussel, maar u bent wel de minister van Veiligheid. U moet op basis van uw rol waken over de veiligheid en de uitvoerbaarheid van het werk voor de brandweerlieden in ons land. De brandweer komt al jaren op straat en heeft al jaren dezelfde eisen betreffende de erkenning van dat zware beroep en het voorzien in werkbaar werk. Helaas zien zij daar geen vooruitgang in. Integendeel, sommige korpsen vrezen dat de regering het brandweerstatuut zal uithollen in plaats van versterken. De actie op 31 december was eigenlijk een noodkreet. De brandweermensen zitten op hun tandvlees en dat verdienen ze echt niet.

Mijnheer de minister, ik heb een vraag over de alcoholcontroles. Ik verwijs daarvoor naar de resultaten van recente bobcampagnes, zowel van afgelopen zomer als afgelopen winter. Die cijfers baren mij wel wat zorgen, omdat we merken dat er twee snelheden in ons land zijn ontstaan. Een bestuurder in Vlaanderen wordt maar liefst tot drie keer vaker gecontroleerd dan een bestuurder in Wallonië, maar het percentage positieve testen is dubbel zo hoog in Wallonië.

Het is wel vreemd, de Vlamingen zijn de beste leerlingen van de klas, maar ze worden het strengst gecontroleerd en het hardst aangepakt, want de parketten hanteren niet overal hetzelfde beleid. De parketten trekken in Vlaanderen het rijbewijs in vanaf 0,8 promille. In Wallonië ligt de grens voor intrekking in de praktijk pas op 1,2 promille. Dat lijkt mij effectief een beleid van twee maten en twee gewichten.

Het tweede probleem is dat we ons misschien wel te veel blindstaren op de kwantiteit. De statistieken worden in Vlaanderen uiteraard veel hoger ingeschat omdat men vooral overdag controleert, wanneer eigenlijk amper iemand positief blaast. Op de echte risicomomenten, 's nachts en in het weekend, is de pakkans veel kleiner. We creëren dus met andere woorden een soort van schijnveiligheid door de mooie cijfers.

Ik weet uiteraard dat de lokale zones autonoom werken, maar ik denk wel dat u als minister van Binnenlandse Zaken in de mogelijkheid bent om de algemene aanpak en de strategie af te stemmen op de problemen die duidelijk sterk verschillen in de verschillende gewesten, ook bij controles door de federale politie.

Mijnheer de minister, ziet u diezelfde scheeftrekking in de cijfers ook? Welke criteria hanteert u vandaag precies voor de keuze van locaties en tijdstippen van alcoholcontroles? Kan er geen expliciete opdracht aan de federale politie worden gegeven om die capaciteit te verschuiven van de kantooruren naar de nachtelijke risico-uren? Bent u bereid om te overleggen met uw collega, de minister van Justitie, om dat verschillende beleid in aanpak voor de intrekking van rijbewijzen, 0,8 of 1,2 promille, op eenzelfde leest te schoeien?

Dank u wel, mijnheer de minister. Ik zal uiteraard een schriftelijke vraag indienen om de correcte cijfers te verkrijgen. Ik geloof best dat er meer alcoholcontroles zijn dan de twee bobcampagnes. Ik heb me enkel kunnen baseren op de cijfers van de bobcampagnes die openbaar gemaakt zijn. Men kan moeilijk ontkennen dat er wel degelijk een scheeftrekking is tussen het noorden en het zuiden van dit land. Ik ben blij dat u dat halvelings toegeeft met uw verwijzing naar een nieuwe omzendbrief, waarin de lat voor iedereen gelijk wordt gelegd, namelijk een intrekking van het rijbewijs voor 15 dagen bij 0,8 promille. Ik hoop evenwel, mijnheer de minister, dat uit uw cijfers, die ik schriftelijk zal opvragen, zal blijken dat er wel degelijk ook in het zuiden van het land even streng wordt gecontroleerd als in Vlaanderen. Ik dank u alvast voor het antwoord van vandaag.

Mijnheer de minister, ik heb u vorige week donderdag tijdens de plenaire vergadering een actuele vraag gesteld naar aanleiding van de rellen op oudejaarsavond. Toen heb ik in de marge al vermeld dat er ook rellen waren en nog zouden volgen naar aanleiding van de Afrika Cup, niet in het minst omwille van de wedstrijden die Marokko daarin afwerkt.

Een dag later – op vrijdag 9 januari 2026 – was het al zover. Voor de tweede keer deden zich ernstige ordeverstoringen voor na afloop van een voetbalwedstrijd van Marokko in het kader van de Afrika Cup. Op videobeelden die op sociale media circuleren, is duidelijk te zien hoe groepen jongeren van Marokkaanse origine straatmeubilair vernielen, verkeersborden en elektrische steps gebruiken om wegversperringen op te werpen en vuurwerk afschieten in de richting van de ordediensten. De oproerpolitie moest worden ingezet om de situatie opnieuw onder controle te krijgen.

Spijtig genoeg, mijnheer de minister – en ik heb dat vorige week ook al gezegd – gaat het hier niet om geïsoleerde incidenten. In deze rellen en bij deze relschoppers is een duidelijke systematiek merkbaar. Zolang het beleid niet durft te benoemen dat het telkens opnieuw om dezelfde relschoppers van allochtone afkomst gaat, blijft dit probleem bestaan.

Ik weet dat u vorige week in uw antwoord hebt gesteld dat nationaliteit en afkomst er niet toe doen. U kunt echter niet ontkennen dat het telkens dezelfde allochtone relschoppers zijn die de straten in Brussel en niet alleen in Brussel – daar hebben we het eerder al over gehad – keer op keer in vuur en vlam zetten. Dat mag in dit geval letterlijk worden genomen.

Ik zal mijn vragen dan ook blijven herhalen, mijnheer de minister. Niet alleen vraag ik wat de evaluatie achteraf is van al deze rellen en van het optreden tegenover de relschoppers, ik geef ook onmiddellijk toe dat u daarin geen exclusieve verantwoordelijkheid draagt. Het gaat om een gedeelde verantwoordelijkheid met de minister van Justitie.

Zij moet instaan voor een passende strafmaat en voor de effectieve bestraffing van de relschoppers.

Mijn eerste vraag, mijnheer de minister, betreft dan ook de evaluatie van deze twee ernstige vormen van rellen in Brussel, meer bepaald naar aanleiding van de Marokkaanse voetbalwedstrijden in het kader van de Afrika Cup. Hoeveel personen zijn geïdentificeerd en gearresteerd en hoeveel van hen worden effectief voor de rechter gebracht? Aangezien dit probleem niet uit de lucht komt vallen, stel ik mij de vraag of momenteel wel voldoende wordt geïnvesteerd in preventieve maatregelen om dergelijke rellen te voorkomen. Ik besef dat dit geen eenvoudige opdracht is, maar het kan niet de bedoeling zijn dat we na elke voetbalwedstrijd, na elk oudejaarsfeest of telkens wanneer de zon schijnt en recreatieparken opnieuw openen, opnieuw dezelfde vragen moeten stellen. Dat is vervelend voor u en evenzeer voor mij.

Het verdient de voorkeur dat dergelijke situaties vooraf worden aangepakt en vermeden. Dat vergt echter wel dat daar de nodige maatregelen tegenover worden gesteld, mijnheer de minister. Daarbij gaat het niet uitsluitend om preventieve maatregelen. U verwees vorige week vooral naar de rol van de burgemeesters, die over een uitgebreid arsenaal beschikken om dergelijke rellen te voorkomen, tot en met huisarresten. In Antwerpen hebben we evenwel vastgesteld dat die maatregel niet het beoogde effect heeft gehad. Integendeel, er waren evenveel, zo niet meer, relschoppers dan het jaar voordien. Dat roept de vraag op of dit wel het meest effectieve middel is.

Daarnaast blijf ik benadrukken dat repressie noodzakelijk is. We moeten niet alleen de problemen benoemen, maar ook de daders. De relschoppers moeten effectief worden gestraft, ieder binnen zijn of haar verantwoordelijkheid. Vooral onze politiediensten moeten de politieke en materiële rugdekking krijgen die nodig is om streng op te treden tegen dergelijke feiten.

Ik hoop dat u vandaag uw visie hierop nader wilt toelichten.

Mijnheer de voorzitter, mijnheer de minister, in de eerste plaats mijn beste wensen voor het nieuwe jaar, ondanks het feit dat mijn vraag niet de plezierigste is om als eerste vraag in het nieuwe jaar aan u te stellen.

Voetbal zou, net als het nieuwe jaar, een feest moeten zijn. Sinds de start van de Africa Cup in Marokko is het echter in verschillende Brusselse wijken bijzonder onrustig en dan druk ik mij nog zeer voorzichtig uit. De beelden die op sociale media circuleren, tonen onder meer brandstichting, het afschieten van vuurpijlen, vandalisme aan straatmeubilair en aanvallen op politieagenten, die nochtans wel in grote aantallen aanwezig waren, wat alvast goed is. Verder circuleren er zelfs beelden van een persoon op een motorfiets die ostentatief een wapen draagt, dat blijkt een kalasjnikov te zijn. In de pers wordt bovendien gemeld dat uit voorzorg verschillende bussen van De Lijn een omleiding volgen tijdens matchen van de Africa Cup.

Die feiten leiden tot grote maatschappelijke verontwaardiging. En terecht, de burger is dat beu. Bij elk excuus veranderen onze straten in terreinen waar de relschoppers vrolijk onze Staat en alles waar onze samenleving voor staat afbreken.

De Africa Cup loopt nog tot zondag 18 januari. Marokko geldt nog steeds als kandidaat voor de eindoverwinning. Ik gun dat sportief aan die voetbalploeg, maar los van het eindresultaat leeft de vrees dat zowel bij verlies als bij winst opnieuw rellen zullen plaatsvinden. Onze fractie hoopt dat verdere incidenten zoveel mogelijk kunnen worden beperkt en dat er maatregelen worden genomen om ervoor te zorgen dat dit niet meer gebeurt. In dat kader is het belangrijk om de preventieve maatregelen te versterken. Het lijkt aangewezen te onderzoeken of het bestaande kader rond het huisarrest kan worden verbreed.

Neemt u bijkomende preventieve maatregelen rond die risicomatchen, die deze matchen op de Africa Cup jammer genoeg zijn in ons land? Acht u het wenselijk het kader rond huisarrest te verruimen zodat dit makkelijker toepasbaar is? Lijkt het u wenselijk dit uit te breiden en het niet alleen bij de burgemeesters te laten, aangezien sommige burgemeesters, zoals bekend en dat lokt ook veel verontwaardiging uit, weigeren hun verantwoordelijkheid te nemen?

Werden in dit dossier reeds bestuurlijke maatregelen opgelegd en zo ja, welke? Is de persoon die met dat wapen paradeerde in Brussel geïdentificeerd en zijn daar maatregelen rond genomen?

De situatie is al duidelijk geschetst. We hebben dit ook al tijdens de plenaire vergadering besproken. Morgen worden de twee wedstrijden van de halve finales van de Afrika Cup gespeeld, waaronder de match Marokko-Nigeria om 21.00 u., waarna u opnieuw paraat moet staan om te controleren of er in Brussel daarna rellen plaatsvinden. Het is toch ongelooflijk dat we paraat moeten staan naar aanleiding van een voetbalmatch. Helaas is voetbal een van de sporten waarbij regelmatig rellen ontstaan, vaak met aanzienlijk geweld tegenover onze politiediensten. Daarom moeten we streng optreden en ook daadwerkelijk straffen. De straffeloosheid moet dringend worden aangepakt.

Mijnheer de minister, zult u hierover ook overleggen met minister Verlinden? Uit de cijfers die mijn collega Kristien Van Vaerenbergh heeft opgevraagd, blijkt dat in veel gevallen jaren na de feiten nog geen straffen werden uitgesproken. Zolang die straffeloosheid blijft bestaan, heerst er een klimaat waarin daders geneigd zijn door te gaan. Ook de zogenaamde usual suspects, die onze politiediensten goed kennen, blijven op deze manier actief.

Hoe verloopt de federale coördinatie met de lokale diensten in aanloop naar zo’n risicovolle internationale voetbalwedstrijd? Volstaat die coördinatie of moet er een versnelling hoger geschakeld worden? Hoe evalueert u de effectiviteit van zowel preventieve maatregelen, zoals huisarrest, als repressieve maatregelen? Wij pleiten bijvoorbeeld ook voor hardere optredens tegen de daders door de politie gebruik te laten maken van less than lethal weapons .

Overweegt u de inzet van andere preventieve maatregelen? Welke richtlijnen werden aan de politiediensten meegegeven? Krijgen zij de opdracht om relschoppers te arresteren? Het begint immers met arresteren en identificeren, waarna ook straffen kunnen volgen, zeker gelet op het feit dat er steeds meer minderjarigen onder de relschoppers zijn. Hoe wordt de verantwoordelijkheid van de ouders aangepakt?

Welke aanvullende richtlijnen of ondersteuning zal aan de Brusselse zones en betrokken overheden worden gegeven naar aanleiding van die voetbalwedstrijden morgen om herhaling van ordeverstoring te voorkomen? Met andere woorden, staat de federale politie paraat?

Mijnheer de minister, het beperkte aantal arrestaties en gerechtelijke vervolgingen creëren in de ogen van de bevolking een perceptie van straffeloosheid. Als u dit niet snel rechtzet, zal die situatie alleen maar escaleren De daders voelen zich immers ongenaakbaar en dat zal als een boemerang in uw gezicht terugkeren, want de bevolking pikt dit niet langer.

Voorts verwijst u opnieuw naar het arsenaal van maatregelen dat burgemeesters moeten nemen. In dit opzicht hoop ik dat de eenmaking van de Brusselse politiezones er snel komt. Dat zal een grote stap voorwaarts zijn, maar het zal uiteraard niet alles oplossen. Als we merken dat zij in gebreke blijven, dan is het uw taak om in te grijpen om de openbare orde te herstellen en vooral om de straffeloosheid weg te nemen. Dat is inderdaad een gedeelde verantwoordelijkheid met minister Verlinden. Benoem het probleem en stel iedereen voor zijn en haar verantwoordelijkheid, ook de minister van Justitie. Laat de schade vergoeden, want dat is een belangrijk element in het verhaal.

Ik ben niet tegen huisarresten, maar ze moeten wel gecontroleerd worden. Is dat haalbaar? Hoeveel huisarresten moeten we opleggen en wie zal ze controleren? Er circuleert een goed idee om het kindergeld af te nemen van ouders die hun kinderen niet in het gareel houden bij dergelijke rellen, maar dat behoort tot een ander bevoegdheidsniveau.

Mijnheer de minister, ik dank u voor uw antwoord.

Ik denk inderdaad dat de bevolking het meer dan beu is dat elk excuus schijnbaar goed genoeg is om rel te schoppen, dat er te weinig aan gedaan wordt en dat men dat niet onder controle krijgt. Wat dat betreft, wil ik hier toch een lans voor breken om de preventieve maatregelen uit te breiden. Daarnaast zijn er nog andere maatregelen nodig, maar daarover zal mijn collega het hebben.

Het probleem is dat sommige burgemeesters, voornamelijk in Brussel en die van Molenbeek is er een van, die bevoegd zijn om dergelijke maatregelen te nemen, pertinent weigeren dat te doen en dus enige verantwoordelijkheid te nemen, zodat de orde kan worden gehandhaafd. Het lijkt mij in dat geval toch niet verkeerd dat er extra maatregelen worden genomen door het hogere niveau.

Het lijkt me ook de moeite waard om voor beleidsniveaus die wel preventieve maatregelen willen nemen, zoals het huisarrest, het wettelijk kader uit te breiden en een en ander explicieter te regelen, zodat het eenvoudiger wordt om zo'n maatregel te nemen. Er zijn momenteel namelijk nog te veel drempels.

Overigens verwerp ik uw vaststelling dat de maatregel van het huisarrest geen effect in Antwerpen heeft gehad,. Dat zal daar zeker en vast wel effect hebben gesorteerd, maar 17 huisarresten zijn natuurlijk te weinig om alle relschoppers aan te pakken. Dat is het probleem. Er zouden meer huisarresten moeten zijn. Dat is de wens van de ploeg aldaar, maar er zijn juridische beperkingen. Twee jaar geleden hebben alle linkse partijen die tegen het huisarrest waren, een held gebruikt om naar de rechtbank te stappen tegen die huisarresten. Die held zit momenteel permanent in de gevangenis voor al wat hij nog heeft uitgespookt. Als die persoon toen geen huisarrest had gekregen, zou hij ongetwijfeld ook mee rel hebben geschopt. In die zin lijkt het mij dus nuttig om het kader uit te breiden.

Mijnheer de minister, de lokale besturen hebben in deze een cruciale verantwoordelijkheid. Sommige burgemeesters hebben wel degelijk maatregelen genomen, maar andere burgemeesters, zeker die met een PS-signatuur in Brussel, hebben dat helemaal niet gedaan. Als u dat ziet aankomen, maar niet voldoende maatregelen neemt, dan is dat volgens mij schuldig verzuim. Het probleem is natuurlijk veel groter dan dat. Het is een groot en puur maatschappelijk probleem. In de wijken waar er telkenmale rellen uitbreken, moeten we kiezen voor nultolerantie, zodat we dat onder controle kunnen krijgen. Dat is inderdaad niet enkel een taak voor u als minister van Binnenlandse Zaken, maar ook een taak voor onder andere de minister van Justitie. U wijst ons door naar de minister van Justitie, maar ik had liever van u gehoord dat u samen met de minister van Justitie zou overleggen en dat grote probleem beter zou aanpakken. Waarom is bijvoorbeeld de nationale veiligheidsraad in aanloop naar oudejaarsavond niet een keer samengekomen om alle spelers rond de tafel te brengen, een vraag die ik ook al in plenaire vergadering heb gesteld? Telkenmale opnieuw zien we de situatie uit de hand lopen. U kunt de zaken verder in handen nemen. Ik ben voetbalsupporter en u ook. Wij, supporters, steunen alvast iedere maatregel die het voetbal bevordert. Als iemand de sport in een negatief daglicht stelt, vinden wij dat zeer jammer. Dus, voor ons part mag u de relschoppers zeer hard aanpakken.

Mijnheer de minister, ik zal niet herhalen wat ik vorige week tijdens het korte debat in de plenaire vergadering zei. Ik wil wel even de nadruk leggen op het feit dat rellen tijdens oudejaarsnachten niet langer uitsluitend een fenomeen van grootsteden zijn. Er zijn niet alleen rellen in Brussel, Antwerpen of Gent, zoals vroeger het geval was, maar ook in alsmaar meer gemeenten en kleinere steden, denk maar aan Harelbeke en Erpe-Mere.

Er speelt daar eenzelfde problematiek en we mogen daar niet blind voor zijn: het gaat om voornamelijk allochtone relschoppers die lak hebben aan normen, waarden en regels. In Harelbeke trekt de burgemeester aan de noodrem en vraagt om hulp, want hij kan de problemen met zijn kleine korps niet langer aan. Hij vreest dat de situatie zal escaleren in de toekomst. Mijnheer de minister, ik herhaal zijn woorden en richt mij tot u. Ik vraag u om in te grijpen, waar dat kan, en om de nodige ondersteuning te geven aan de politiezones en burgemeesters om de relschoppers onder bedwang te krijgen.

U antwoordde vorige week dat men denkt aan het huisarrest als maatregel. Vandaag verneem ik dat u niet onmiddellijk de wetgeving zult uitbreiden. Misschien kunt u daar wat meer uitleg bij geven.

Mijnheer de minister, tijdens de voorbije oudejaarsnacht vonden er in verschillende Belgische steden ernstige geweldincidenten plaats. Onder meer in Antwerpen en Brussel, maar ook op andere plaatsen, werden hulpdiensten belaagd, voertuigen in brand gestoken en politiemensen en hulpverleners aangevallen met vuurwerk en andere projectielen. Dergelijke feiten zijn geen geïsoleerde uitzonderingen meer, maar lijken zich jaar na jaar te herhalen en zelfs te intensifiëren. Dat is compleet onaanvaardbaar en ontoelaatbaar. Die gebeurtenissen ondermijnen niet alleen het veiligheidsgevoel van burgers, maar vormen ook een onaanvaardbare bedreiging voor de fysieke integriteit van onze politiemensen, brandweerlieden en ambulanciers, die net instaan voor onze veiligheid.

Ondanks eerdere aankondigingen van verscherpte maatregelen, preventiecampagnes en verhoogde politie-inzet blijft de vraag in welke mate het veiligheidsbeleid daadwerkelijk grip krijgt op de problematiek.

Kunt u een overzicht geven van de geregistreerde geweldincidenten tijdens oudejaarsnacht, opgesplitst per stad of politiezone, en dat in vergelijking met voorgaande jaren? Die cijfers mogen uiteraard ook schriftelijk worden bezorgd.

Hoeveel politiemensen en andere hulpverleners geraakten hierbij betrokken en/of gewond? Hoe beoordeelt u de ernst van de evolutie van het geweld tegen hulpdiensten?

Welke federale veiligheidsmaatregelen waren specifiek van kracht tijdens oudejaarsnacht en acht u die achteraf bekeken voldoende en adequaat? Werden vooraf risicoanalyses gemaakt voor bepaalde wijken of steden? Zo ja, waarom hebben die kennelijk niet kunnen voorkomen dat het opnieuw tot zware incidenten is gekomen?

Hoeveel verdachten werden gearresteerd in het kader van de feiten? Hoe ver staat het met de gerechtelijke opvolging? Wordt systematisch ingezet op snelle en zichtbare vervolging?

Overweegt u bijkomende en strengere maatregelen, zoals een verstrenging van het vuurwerkbeleid, zwaardere straffen voor geweld tegen hulpdiensten of een uitbreiding van bestuurlijke of gerechtelijke instrumenten?

Ten slotte, hoe zult u vermijden dat dergelijke geweldplegingen normaliseren en uitgroeien tot een terugkerend patroon, waarbij het gezag van de Staat en de veiligheid van hulpverleners verder wordt uitgehold?

Ik dank u, mijnheer de minister, voor uw bijkomende antwoorden. Zonder het debat van vorige week te willen herhalen, maar ik hoor steeds dezelfde woorden: nultolerantie, onaanvaardbaar... Ik hoor die woorden al meer dan zes jaar in dit Parlement van verschillende ministers en regeringsleden. In de praktijk zien we echter weinig verbetering. Het aantal incidenten dit jaar ligt misschien iets lager, maar het probleem groeit nog steeds. Het speelt niet alleen in Brussel, zoals ik in mijn vraag aangaf, maar ook in steeds meer andere gemeenten.

Ten tweede, neem de bevolking niet voor idioten, mijnheer de minister. Het feit dat iemand de Belgische nationaliteit heeft, betekent niet dat de dader niet van allochtone afkomst is. Stop daarom met het riedeltje dat afkomst er niet toe doet, in werkelijkheid heeft alles met afkomst te maken.

Ten derde is er de verantwoordelijkheid van alle betrokkenen. De politie moet, naar mijn oordeel, beter uitgerust en bewapend worden om die relschoppers tegen te gaan en effectief op te pakken. De orde moet meer worden hersteld, men moet meer relschoppers durven te arresteren en voor het gerecht te brengen. Dat is de verantwoordelijkheid van Justitie. De straffen voor geweld tegen hulp- en politiediensten zijn mogelijk verhoogd, maar als ze niet worden uitgevoerd, leidt dat tot straffeloosheid.

Daarnaast is er de verantwoordelijkheid van lokale bestuurders en van de gemeenschappen. Het aantal minderjarigen onder de relschoppers neemt toe. De gemeenschappen zijn verantwoordelijk voor het jeugdsanctierecht en moeten zorgen voor een harde aanpak van die minderjarige relschoppers. Dat is, mijnheer de minister en mevrouw De Vreese, in tweede instantie ook de verantwoordelijkheid van de Vlaamse regering, waarvan uw partij deel uitmaakt.

Mijnheer de minister, ik dank u voor uw antwoord.

Ik wil u toch ook steunen, want ik weet maar al te goed dat u geen toverstaf hebt waarmee u ervoor kunt zorgen dat er morgen geen geweldsfeiten meer zijn. We zouden elkaar hier allerlei verwijten naar het hoofd kunnen slingeren, maar het is een ketenaanpak. Iedereen moet daarin zijn verantwoordelijkheid nemen en iedereen heeft daarin een aandeel.

Als minister voor Binnenlandse Zaken en Veiligheid kunt u daarin een regierol opnemen en u doet dat ook. U moet in de driver's seat zitten en ervoor zorgen dat de dalende trend die u beschrijft met betrekking tot de geweldsfeiten in Brussel, die dit jaar gelukkig al minder talrijk waren dan vorig jaar, zich voortzet en dat iedereen zich daarvoor blijft inzetten.

Zoals ik al zei, is niemand daar alleen voor verantwoordelijk en het is niet met stoere oneliners dat men het probleem oplost. Mijnheer de voorzitter, uw partijgenoot, die toevallig ook burgemeester is in Ninove, heeft vorige week ook in zijn gemeente een geval van zinloos geweld meegemaakt. Ik heb dat helaas ook al in mijn gemeente meegemaakt. Geen enkele gemeente is daar vrij van, of men nu links, rechts, van boven, van onder, geel of groen is. Dat zijn helaas feiten die zich jammer genoeg voordoen in onze samenleving en het is aan ons allen samen om ervoor te zorgen dat we dat aantal hopelijk ooit tot nul kunnen herleiden. U zult daarvoor in Vooruit altijd een partner vinden, mijnheer de minister.

Mijnheer de minister, tijdens de kerstvakantie verscheen in de krant een bericht over de verdwijning van een elitewapen, met name een FN SCAR, samen met drie laders, negentig stuks munitie en een draagtas, bij de federale politie. Die verdwijning dateert blijkbaar al van begin vorig jaar, maar is pas recent publiek bekend geraakt. Zoals vaak gebeurt, heb ik daarover contact opgenomen met enkele politiemensen. Daaruit bleek dat er bij de federale politie nog andere wapens verdwenen zijn. Men kon mij daarover evenwel geen exhaustieve lijst bezorgen. Ik hoop dat u die straks wel kunt geven.

Wat mij in het bijzonder verontrust, is de verdwijning van tien oefenwapens. Het gaat om oefenwapens die in verschillende depots verdwenen zijn. Telkens zou daarvan een proces-verbaal zijn opgesteld. De vraag is dan uiteraard wat er met dergelijke wapens gebeurt wanneer ze verdwijnen. Men kan dat proberen te minimaliseren, bijvoorbeeld door te suggereren dat iemand zo’n wapen zou gebruiken om een verjaardagsfeestje op te luisteren met een spelletje politie en bandiet. Dat lijkt mij weinig geloofwaardig. Een oefenwapen geeft immers dezelfde terugslag als een gewoon wapen. Voor een elfjarig kind is dat geen speelgoed. De conclusie is dan ook dat enkel een politieagent in functie ermee kan trainen, of iemand met minder goede bedoelingen. Voor zover mij bekend, zijn er bij geen van de verdwijningen van die oefenwapens sporen van braak vastgesteld. Dat zou kunnen impliceren dat de wapens door agenten zelf zijn meegenomen.

In de krant las ik ook dat men bij de verdwijning van een echt oorlogswapen dacht dat het mogelijk ergens verkeerd was opgeborgen. Dat soort verklaringen komt bijzonder vreemd over. Dat brengt mij tot mijn vragen.

Welke oefenwapens, andere wapens en hoeveel munitie zijn de afgelopen maanden verdwenen? Welke stappen worden ondernomen om die wapens terug te vinden? Hoe is het mogelijk dat dit kan gebeuren? Bestaat er geen sluitend registratiesysteem waarbij wordt genoteerd wie een wapen uit de kast neemt en wanneer het opnieuw wordt teruggeplaatst? Dat lijkt mij nochtans logisch. Tot slot, welke maatregelen zult u nemen om de vermiste wapens op te sporen?

Ik kijk uit naar uw antwoorden.

Mijnheer de minister, het was inderdaad een bericht dat door heel veel mensen is gelezen, omdat het ook een bizar verhaal is. Het gaat immers om een zwaar wapen. Het wapen, een FN Scar, is samen met munitie en toebehoren plots verdwenen. Het is spoorloos, al sinds maart 2025. Maanden later wordt dat nieuws dan plots publiek. In dat geval behoort het tot de taak van het Parlement om u te vragen hoe de wapenkast wordt beheerd, hoe de opvolging gebeurt en of er interne controle is van de wapens binnen de politiediensten.

Het werd daarnet kleurrijk verteld, maar wij mogen inderdaad veronderstellen dat iemand zijn handtekening plaatst op een lijst wanneer hij of zij een dergelijk wapen in zijn of haar bezit krijgt en dat het daarna opnieuw achter slot en grendel verdwijnt. Tegelijk circuleren er ook berichten vanop het terrein dat het niet om een alleenstaand geval zou gaan en dat dergelijke zaken nog gebeuren. Klopt dat? Hoe zwaar moeten wij daaraan tillen?

Ik meen dat wij daaraan zwaar moeten tillen want het gaat over vuurwapens die zelfs tegen de eigen diensten kunnen worden gebruikt. Wij hadden het daarnet over rellen en relschoppers die vuurwerk en dergelijke gebruiken, maar de georganiseerde criminaliteit die echte vuurwapens gebruikt, kan absoluut niet de bedoeling zijn. Onze politie- en veiligheidsdiensten worden ook geconfronteerd met zware criminaliteit en gewapend geweld. De zaak is dus bijzonder zorgwekkend.

Is dat dus iets wat gebeurt? Wat is de voorbije jaren gebeurd? Welke vaststellingen zijn gedaan? Wat zijn de oorzaken? Gaat het om diefstal, verlies of administratieve fouten? Het kan immers ook zijn dat iets verkeerd wordt gemeld. Is er een digitaal registratiesysteem? Ik weet dat eigenlijk zelf niet.

Op welk niveau zijn verantwoordelijkheden vastgesteld? Welke procedures zijn er vandaag voorhanden om het ontbreken van een wapen of munitie tijdig te detecteren en ook aan te geven? Hoe verklaart u dat het verlies van wapens pas maanden later werd vastgesteld?

Zijn er zaken die u wilt aanpakken? Zijn er concrete organisatorische of technische maatregelen die door u of door de politiediensten zelf zullen worden getroffen om het probleem structureel aan te pakken?

Mijnheer de minister, de situatie is reeds geschetst. We moeten ons vooral vragen stellen over het wapenbeheer binnen de federale politie. Hoe wordt daar eigenlijk mee omgegaan? Wordt dat zorgvuldig gedaan? Bestaat er een sluitend registratiesysteem? Blijkbaar bestaat dat niet, anders zouden we vandaag deze vragen niet moeten stellen.

Mijnheer de minister, hoever staat het met het onderzoek naar dat incident, dat in de pers is verschenen? Veel belangrijker nog is de vraag hoe we dat in de toekomst zullen voorkomen. Zal daarvan werk worden gemaakt? Zijn er bijkomende, sluitende richtlijnen nodig om het wapenbeheer binnen de federale politie correcter te laten verlopen, vooral om de garantie te kunnen bieden aan de bevolking dat onze politie zeer zorgvuldig omspringt met het geboden wapenarsenaal, dat tot hun beschikking staat? Ik hoop dat u daarop wat licht kunt werpen.

Mijnheer de minister, er zijn politieradio's, handvuurwapens, munitie en oefenwapens verdwenen bij onze federale politie. Dat gebeurde in verschillende depots, dus niet alleen hier in Brussel. Aangezien in verschillende kazernes wapens zijn verdwenen, heb ik u gevraagd om te bevestigen wat er verdwenen is, maar u geeft mij daarop gewoon geen antwoord. U blijft het hebben over dat ene incident, terwijl u evengoed als ik weet dat er meerdere incidenten zijn en dat daarover processen-verbaal zijn opgesteld. U wilt ons dus eigenlijk geen antwoord geven, of u krijgt geen antwoord van de federale politie. Beide zijn even problematisch, want ofwel weet u het niet, en dan is er een echt probleem, ofwel wil de federale politie het u niet zeggen, en dan is er ook een probleem.

Het kan toch niet dat we ons terug zoals begin de jaren '80 moeten voelen, toen er regelmatig wapens verdwenen uit depots van de toenmalige rijkswacht, thans de federale politie? Dat kan toch niet? Ik kan alleen maar vaststellen dat dit probleem in de doofpot wordt gestopt. Er wordt iets aan de pers gegeven, waarna de belangstelling hopelijk weer afneemt. Dat stramien hanteert de federale politie telkens opnieuw. Het gaat om een groot probleem, maar opnieuw krijgen de parlementsleden geen antwoord.

Wat ik wel weet, is dat het Correspo-onderzoek dat men zou voeren naar radicaliserende politieagenten, werd stilgelegd. Wie steelt die wapens uit de kazerne? Dat gebeurt toch door agenten met malafide ambities, dat zijn geen agenten die te goeder trouw werken. Ik heb al honderd keer gezegd dat 99 % van de agenten in ons land fantastische mensen zijn die geweldig werk leveren en elke dag instaan voor de veiligheid van onze inwoners, maar er is een deel dat zijn werk niet te goeder trouw doet. Laatstgenoemd deel zorgt ervoor dat het goede deel, het overgrote deel, een slechte naam krijgt. Laatstgenoemde agenten stelen wapens en opnieuw steekt de federale politie de kop in het zand. Ik stel hier als parlementslid vragen over iets dat toch bijzonder onrustwekkend is, namelijk dat handvuurwapens, oefenwapens, munitie en radio's verdwenen zijn bij onze federale politie, maar ik krijg daar gewoon geen antwoord op.

Met alle respect, maar dat acht ik bijzonder problematisch. In andere dossiers, zoals i-Police, kunt u verwijzen naar uw voorgangster; dat is uw goed recht en u kunt er in dat geval mee wegkomen. In deze situatie echter bent u verantwoordelijk. U moet ingrijpen bij de top van de federale politie, want dat soort zaken kan niet meer gebeuren.

Ik stel u dan ook opnieuw de vraag wat er precies verdwenen is. Dat moet u toch weten. Waarom wilt u ons geen antwoord geven op de vraag welke wapens en welke munitie verdwenen zijn bij de federale politie?

Hoe u zult voorkomen dat dat niet meer gebeurt? U antwoordt dat er één camera is geplaatst in een depot, maar ik weet dat uit meerdere depots oefenwapens en andere wapens verdwenen zijn. Niet uit één, niet uit twee, niet uit drie en niet uit vier, maar uit nog meer verschillende locaties van de federale politie. De plaatsing van één camera in het wapendepot te Brussel lost helemaal niets op.

Mijnheer de minister, geef ons de informatie waar wij recht op hebben. Wat is er verdwenen? Wat zult u daaraan doen? Het is onaanvaardbaar om het hoofd in het zand te steken, naast de kop van Snoeck en co, want dat is werkelijk problematisch.

Mijnheer de minister, ik heb geluisterd naar wat u hebt toegelicht. Onmiddellijk is er een proces-verbaal opgesteld en een administratief onderzoek opgestart, met als resultaat een volledig syntheserapport. Ook de Algemene Inspectie is daarbij betrokken. Alle inspectiediensten die daarvoor in aanmerking komen, zijn ingeschakeld. Er zijn aanbevelingen geformuleerd en die aanbevelingen worden uitgevoerd. Ik ben benieuwd welke aanbevelingen dat precies zijn.

Ik merk op dat daarmee een procedure werd gevolgd die telkens wordt gevolgd wanneer zaken verdwijnen of worden gestolen. Daarnaast is een zeer duidelijke omzendbrief opnieuw onder de aandacht gebracht van onze politiediensten.

Collega Vandemaele, het volgende moet mij van het hart. U stelt telkens dat 99 % van de mensen binnen de politie bonafide handelt en dat het over dat ene procent gaat. Tegelijkertijd sleurt u wel telkens de volledige politie door het slijk. U creëert steeds weer een soort van schandaalsfeer. Van verschillende mensen die bij de politie werken, van alle rangen, heb ik gehoord dat zij erkennen dat er zaken fout lopen, maar dat die ook worden opgepikt. Wanneer zij moeten komen getuigen, zullen zij dat ook doen. Als zaken beter kunnen worden aangepakt, zal men dat opnemen, ook samen met de minister. Het is onze taak als parlementslid om daarover vragen te stellen. De teneur van uw betoog is alsof de volledige federale politie rot is en bewust wegkijkt wanneer wapens verloren gaan of worden gestolen, alsof er sprake is van een doofpotoperatie. Als dat werkelijk het geval zou zijn, dan kunnen we als land de boeken sluiten.

De minister geeft geen antwoord!

De minister heeft heel wat vragen beantwoord. Ik stel voor dat we voor meer inhoudelijke informatie schriftelijke vragen indienen, met name over de proportie.

Mijnheer de minister, ik begrijp zowel het standpunt van de heer Vandemaele als dat van mevrouw De Vreese.

De heer Vandemaele heeft duidelijk gesteld dat 99 % van de politiemensen het werk op een zeer goede manier doet. Het gaat over de 1 % die dat blijkbaar niet doet. Ik begrijp echter ook het standpunt van mevrouw De Vreese, die stelt dat er een sfeer wordt gecreëerd alsof er niets anders meer gebeurt dan malafide zaken. Dat is natuurlijk niet waar.

Mijnheer de minister, om juiste conclusies te kunnen trekken, moeten we een volledig beeld krijgen van wat er fout loopt bij het wapenbeheer. Als u dat vandaag niet kunt geven in antwoord op een mondelinge vraag, dan zullen wij dat blijven opvolgen via schriftelijke vragen.

Het bestaan van omzendbrieven en richtlijnen betekent niet dat er plots geen malafide zaken meer kunnen gebeuren. Laten we ons daarvan zeer bewust zijn. Ik hoop vooral dat er voldoende interne controlemechanismen zijn om dergelijke fouten in de toekomst zoveel mogelijk te voorkomen.

Ik reken daarvoor op de leidinggevenden binnen de federale politie. Op dat punt geef ik mevrouw De Vreese volledig gelijk. Als wij geen vertrouwen meer kunnen hebben in de leidinggevenden van de federale politie, dan kunnen we inderdaad beter de boeken sluiten. We moeten een zekere mate van vertrouwen behouden in de federale politie, die moet instaan voor een juiste controle en registratie. Uiteraard moeten wij als parlementslid ook ons werk kunnen doen.

Mijnheer de minister, in het regeerakkoord wordt expliciet gesteld dat het personeelsgebrek bij de politie in de Vlaamse Rand zal worden aangepakt met de invoering van een randpremie. U weet dat dat voor mezelf en mijn fractie zeer belangrijk is. U kondigde al aan dat u hier studiewerk naar wilt uitvoeren.

Deze passage is dus belangrijk voor ons, maar het spreekt ook voor zich dat we erover willen waken dat die ook effectief wordt uitgevoerd. Op 29 april stelde ik u hierover al een vraag in de commissie. In uw antwoord gaf u aan dat u veel belang hecht aan de uitvoering van het regeerakkoord. Dat is al goed. U gaf ook aan dat u in december een conferentie organiseerde over de aantrekkelijkheid van het politieberoep, waar de randpremie eveneens besproken zou worden. Bovendien zou u de resultaten van uw studiewerk aan het Parlement voorleggen zodra er een akkoord over de randpremie bereikt is.

Tegen deze achtergrond heb ik de volgende vraag voor u: wat kwam er uit die politieconferentie? Ik heb op uw sociale media gezien dat er veel volk was, dus hopelijk kwam er veel constructieve informatie uit. Is er een verslag beschikbaar dat wij kunnen nalezen?

Wat is de stand van zaken met betrekking tot uw studiewerk over de randpremie? Hoe oordeelt u over het uitgebreide studiewerk dat werd gedaan door het toekomstforum Halle-Vilvoorde en aan u werd voorgesteld eind vorig jaar op een conferentie waar wij beiden aanwezig waren? Wanneer verwacht u duidelijkheid te kunnen geven over de effectieve invoering van de randpremie? Wanneer kunnen wij een wetsontwerp verwachten? Dank u wel.

Mijnheer de minister, we willen allemaal een juridisch robuust kader. Dat is volgens mij ook perfect mogelijk. Indien het niet juridisch robuust is, houdt het geen stand. Ik begrijp dat het onderwerp niet specifiek aan bod is gekomen op de conferentie. Dat is een beetje jammer, omdat u hier zelf had verwezen naar die conferentie als een belangrijk ijkpunt om met betrekking tot de randpremie nieuwe zaken uit te werken, te bespreken en door te spreken. Ik begrijp dat u nog niet kunt aankondigen wanneer u met een wetsontwerp zult komen, maar u begrijpt ook dat dit een heel belangrijk aspect van het regeerakkoord is voor veel mandatarissen in de Rand. Daarom hebben we al doorgedreven studiewerk gedaan en aan u bezorgd. Ik wil u aanmoedigen om er de nodige aandacht aan te besteden en er zo snel mogelijk werk van te maken, zodat beleidsmakers weten waar zij aan toe zijn. We kijken immers ook naar onszelf om extra inspanningen te leveren.

Geachte minister, ik heb u al een aantal keren ondervraagd over de PFAS-vervuiling op brandweerterreinen. In het regeerakkoord staat dat we een fonds zullen oprichten dat voorziet in middelen voor saneringswerken. Dit is ook heel belangrijk voor lokale bestuurders die met dergelijke vervuilde terreinen worden geconfronteerd.

In een antwoord op een van mijn vragen werd verwezen naar een studie waarin men de financieringsmechanismen in kaart wil brengen van de negatieve gevolgen van die PFAS-vervuiling. In uw antwoord gaf u aan dat het nog te vroeg was om resultaten te communiceren.

We zijn enkele maanden verder, dus ik probeer het opnieuw. Ik vroeg me af of er nu al concrete resultaten zijn waarover u kunt communiceren? Wanneer worden de resultaten van deze studie verwacht? Wat zijn de concrete doelstellingen en actiepunten van de overheidsopdracht die hiervoor is uitgeschreven? Is er een verslag beschikbaar van het overleg dat op 25 maart heeft plaatsgevonden? Hebt u al een idee in welke middelen u voor dit fonds wenst te voorzien?

Ik dank u voor het duidelijk antwoord, mijnheer de minister. Het is goed nieuws dat die timing zo concreet is. Ik vermoed dat dit in januari voor de regering beschikbaar is en het in maart volledig openbaar wordt voorgesteld. Wij kijken ernaar uit, zodat wij het nodige werk kunnen doen.

Mijnheer de voorzitter, mijnheer de minister Quintin, het Kanaalplan werd in 2015 uitgerold door een van uw voorgangers op Binnenlandse Zaken, niet door uw rechtstreekse voorganger, maar door een eerdere voorganger, met name uw huidige collega-minister Jambon. U weet waarom dat plan er kwam, met name door de radicaliseringsdreiging en de aanslagen die wij hebben meegemaakt. Het plan focuste zich op de Brusselse Kanaalzone, maar ook op de Vlaamse Rand en Antwerpen. Het zette in op extra politie- en woonstcontroles en op gerichte acties tegen illegale economie en extremisme.

In het nieuwe regeerakkoord werd aangekondigd dat het Kanaalplan in Antwerpen, Brussel en de Rand een actualisering zou krijgen, specifiek ook gericht op georganiseerde misdaad, wapen- en mensenhandel, drugshandel en illegale economie. Dat plan is broodnodig. U doopt het nu om tot het Grootstedenplan en maakt daarbij al een aantal doelstellingen bekend. Dat is belangrijk.

Op 1 oktober 2025 bespraken wij hier in de commissie al de uitrol van het Grootstedenplan. U gaf toen mee dat u een veel groter werkingsgebied voor ogen had dan wat in het regeerakkoord was opgenomen. Ook maatregelen inzake cameratoezicht en militairen op straat zouden deel uitmaken van het plan. Wij weten dat het dossier van minister Francken en uzelf over de militairen op straat in feite klaar is. Jammer genoeg wordt het echter gekoppeld aan een ander dossier, waardoor het vertraging oploopt.

Intussen zijn wij enkele maanden later. Daarom heb ik de hiernavolgende vragen. Hoe verloopt de uitrol van het Grootstedenplan op dit moment? Is het, gelet op de budgettaire noden, realistisch om het plan effectief over een veel groter werkingsgebied uit te rollen dan wat in het regeerakkoord werd vooropgesteld? Welke bijkomende middelen, zowel financieel als in mankracht, worden uitgetrokken voor de betrokken lokale politiezones in het kader van het Grootstedenplan? Welke maatregelen plant u nog, behalve de aangekondigde camera’s en militairen op straat? Welke timing stelt u daarvoor voorop?

Mijnheer de minister, bedankt voor uw omstandig antwoord. Het stemt mij gelukkig dat er veel tijd wordt besteed aan dit cruciale plan. Het is immers heel belangrijk dat we de georganiseerde misdaad de baas blijven. Ik hoor u graag spreken over 'Brussel en omstreken', omdat het belangrijk is die uitdijende criminaliteit aan te pakken, die we elke dag merken en die objectief in de cijfers naar voren komt. Op dat vlak was ik ongerust dat dat niet blijkt uit uw KB over het cameraplan en het bedrag van 25 miljoen euro dat u hebt aangehaald. Het is één element van de verschillende elementen die u hebt aangehaald. Ik zal de andere elementen ook nog bekijken en nagaan of daarbij wel aandacht is voor de omstreken. In dat specifieke plan werd evenwel geen rekening meer gehouden met de rand, hoewel objectieve cijfers aangeven dat de situatie daar ook problematisch is. Voor mij is het zeker geen probleem om het werkingsgebied verder uit te breiden, zoals u ook doet. Ik vraag dan wel enige aandacht voor het eerste en het originele werkingsgebied.

Mijnheer de minister, ik ontving recent beelden die werden opgenomen in de verkeerspost Zelzate van de federale wegpolitie. Daarop is te zien hoe er water binnensijpelt in de gebouwen, met zichtbare schade aan plafonds en infrastructuur. Dat wijst op ernstige bouwkundige problemen en gebreken.

Niet enkel in die post rijzen er dergelijke problemen. Dat is nagenoeg in alle gebouwen van onze federale politiediensten het geval. Het gaat meestal om verouderde kazernes, die niet meer beantwoorden aan de noden van een moderne politiedienst en te kampen krijgen met de gevolgen van achterstallig onderhoud.

Mijnheer de minister, werd u op de hoogte gesteld van de problemen in de verkeerspost Zelzate? Welke meldingen of inspectieverslagen bestaan hierover? Zult u de nodige maatregelen nemen, onmiddellijk en structureel om de verkeerspost te renoveren of te herstellen? Kunt u mij een overzicht bezorgen?

Mijn stem begeeft het, dus ik zal het hierbij houden.

Mijnheer de voorzitter, ik zou bijna denken dat u er emotioneel van wordt als het over Zelzate gaat. Als burgervader van de parel van het noorden ben ik uiteraard blij dat er samen met mij nog collega's bezorgd zijn over de infrastructuur op ons grondgebied.

Mijnheer de minister, bepaalde weersomstandigheden leggen structurele gebreken aan gebouwen of delen ervan die in slechte staat verkeren, nog duidelijker bloot. Dat is na de voorbije winterprik ook het geval voor het gebouw van de federale wegpolitie in Zelzate.

Bent u op de hoogte van de problemen met het gebouw van de federale wegpolitie in Zelzate? Welke gebreken vertoont het gebouw en welk remediëringsplan staat daartegenover? Recent werden er zonnepanelen geplaatst. Voorziet men verdere structurele aanpassings- of verbouwingswerken aan dat gebouw? Ook een deel van het dak werd vernieuwd, maar er blijft een probleem van waterinsijpeling bestaan. Hoe groot is dat probleem? Welke remediëring staat daartegenover en op welke termijn? Welke impact heeft de toestand op de dagelijkse werking en op het personeel? Ooit waren er plannen voor een nieuwbouw op die locatie. Zijn die plannen definitief opgeborgen of is er nog hoop op een nieuwbouw?

Ik heb nog enkele bijkomende vragen. Er zou sprake zijn van de installatie van laadpalen voor elektrische voertuigen. Kunt u mij dat bevestigen? Hoeveel elektrische voertuigen heeft men op die post in gebruik? Ik verneem immers dat er geen zouden zijn. Zal die laadinfrastructuur ook kunnen gebruikt worden door het personeel voor het laden van eigen voertuigen?

Mijnheer de minister, uiteraard ligt de grootste verantwoordelijkheid bij de Regie der Gebouwen en bij de toezichtsminister, zoals u zo mooi zei. Het is wel onvoorstelbaar dat er in 2019 vaststellingen werden gedaan, alle problemen, die we vandaag nog kennen, in het inspectieverslag werden geregistreerd en doorgegeven, zowel intern als extern, en dat men moest wachten tot 2022, vooraleer zeer voorzichtig het dak werd hersteld, wellicht om de grootste noden te lenigen. Nu zijn we weer drie jaar later en u antwoordt mij dat na 2026 misschien en na overleg met de toezichtsminister in het masterplan dat eraan komt, iets structureels en ten gronde zal gebeuren. Dat kan er bij mij niet in. Een overheid die respect heeft voor haar politiediensten, moet er ook voor zorgen dat die politiediensten op een goede manier worden gehuisvest.

Ik hoop dat er veel sneller op de bal zal worden gespeeld en dat men niet blijft talmen met die grootste noden. U spreekt van 121 sites in totaal. Dat is enorm veel. Ik hoop dat daarvoor de nodige middelen zullen worden uitgetrokken en vooral dat de problemen op korte termijn worden opgelost. Onze politiediensten verdienen dat.

Mijnheer de minister, voor een goed begrip, u zei dat het vredegerecht zal verhuizen naar de gebouwen van de federale wegpolitie. Is dat gepland voor dit jaar? Dat was mij niet helemaal duidelijk. Na 2026?

Op een aantal vragen heb ik nog geen antwoord gekregen. Die zou ik graag nog schriftelijk ontvangen.

Ik verwijs naar de ingediende vraag.

Volgens het nieuwste jaarrapport van het Nationaal Instituut voor Criminalistiek en Criminologie (NICC) is ketamine als drug in het verkeer duidelijk in opmars. Ook bij inbeslagnames staat ketamine bij de top 5 soorten drugs. Het NICC heeft aangegeven dat er aan tests wordt gewerkt die ketamine op het terrein kunnen opsporen.

Kan u verduidelijken waarom onze politiediensten nog steeds geen efficiënte speekseltesten hebben om ketamine rechtstreeks op het terrein op te sporen?

Is er concreet werk gemaakt van de ontwikkeling en uitrol van speekseltesten die ketamine detecteren?

Sinds wanneer? Wat is de vooruitgang?

Welke extra middelen of beleidsmaatregelen voorziet u om ervoor te zorgen dat politiecontroles niet blijven hinken op verouderde technologie, waardoor bestuurders onder invloed van drugs onopgemerkt blijven?

Is de huidige wettelijke en technische aanpak van drugscontroles in het verkeer volgens u nog toereikend om de verkeersveiligheid te garanderen, gelet op de evolutie van nieuwe psychoactieve middelen zoals ketamine?

Wat met de detectie van designer drugs?

Die laatste opmerking klopt uiteraard, mijnheer de minister. We beschikken over een instrument in het strafrecht dat toelaat om personen die onder invloed zijn, ook van drugs, uit het verkeer te halen. Speekseltesten helpen onze politiediensten wel om op een snellere en efficiëntere manier dergelijke gebruikers te identificeren en uit het verkeer te verwijderen. Ik betreur het enigszins dat de procedures zeer lang duren. Het is jammer dat we moeten wachten tot 1 juli 2027 voor dat instrument volledig in gebruik kan worden genomen. We lopen daardoor achter. We lopen de feiten achterna. Wat u zegt, klopt en ik hoor het ook van mensen op het terrein: het zal niet stoppen, dagelijks duiken er nieuwe stoffen, nieuwe drugs in nieuwe vormen op. Daarom blijven we vaak achter de feiten aan lopen. Ik hoop dat we de procedures en de bureaucratie kunnen verkorten, zodat we efficiënter en sneller kunnen handelen. Dank u alvast voor uw gedeelde bezorgdheid daarover.

Monsieur le ministre, le Conseil d’État a rendu un avis particulièrement réservé sur votre avant-projet de loi relatif à l’interdiction d’organisations. Cet avis ne porte pas sur des détails techniques, mais remet en cause un élément central de votre texte: le pouvoir pour l’exécutif de dissoudre administrativement des organisations. Jeudi dernier, dans la presse, vous avez indiqué que le gouvernement allait adapter son approche, en confiant la dissolution définitive au pouvoir judiciaire. Nous prenons acte de ce changement, qui confirme que le projet initial posait de sérieux problèmes au regard de l’État de droit et des libertés démocratiques. Cela montre que nos critiques, comme celles de nombreuses associations de terrain, étaient plus que fondées.

Dans la nouvelle architecture que vous évoquez, le gouvernement conserverait toutefois un pouvoir très étendu: suspendre administrativement une organisation et interdire certaines activités dans l’attente d’une décision judiciaire.

Quelle serait la durée maximale légale de cette suspension administrative? Peut-elle être prolongée, et si oui, combien de fois? Qu’entendez-vous concrètement par activités interdites? Dans votre projet de loi initial, la violation d’une interdiction administrative est punissable de sanctions extrêmement lourdes allant jusqu’à 50 000 euros d’amende et cinq ans de prison. Ces sanctions seront-elles maintenues telles quelles, même lorsque l’interdiction est purement administrative et encore en attente d’un jugement sur le fond? Comment justifiez-vous de telles peines alors que la légalité même de la mesure n’a pas encore été confirmée par un juge?

Vous affirmez que la décision finale appartiendra aux tribunaux. Or, chacun sait que la justice est aujourd’hui confrontée à un sous-effectif chronique et à des retards structurels importants. Pouvez-vous garantir que les tribunaux statueront rapidement dans ce type de dossiers? Des moyens supplémentaires sont-ils prévus pour le SPF Justice afin d’éviter que des organisations ne restent suspendues pendant des mois, voire des années, sans jugement définitif?

Vous avez par ailleurs déclaré que ce dispositif devait permettre d’agir très rapidement et de manière résolue. Pouvez-vous confirmer que cette rapidité repose sur des décisions administratives?

Sur la responsabilité politique de ce dossier, qui portera politiquement et juridiquement? Ce sera vous en tant que ministre à l’origine de ce texte, ou la ministre de la Justice, Mme Verlinden? Pouvez-vous confirmer que la ministre de la Justice partage pleinement votre approche concernant le maintien de sanctions pénales lourdes sur la base de décisions administratives?

Je vous remercie, monsieur le ministre, pour ces précisions et j'ai hâte de pouvoir discuter des aspects techniques quand l'avant-projet sera écrit.

Il y a toutefois un fait que l'on ne peut pas contourner. Le gouvernement a dû reculer après l'avis critique du Conseil d'État et sous la pression de nombreuses organisations de la société civile (syndicats, juristes, défenseurs des droits humains, etc.) et de l'opposition.

Ce recul n'est pas un détail technique mais un rappel à l'ordre clair sur l'atteinte aux droits démocratiques. C'est une première victoire. Ce recul reste partiel parce que le cœur du problème demeure. Vous maintenez en fait un dispositif qui permet de suspendre des organisations, d'interdire des activités, comme vous l'avez dit, et de prévoir de lourdes sanctions avant toute décision d'un juge de fond. Vous répétez que l'objectif de la loi est de mettre hors d'état de nuire des organisations radicales et dangereuses qui menacent la sécurité de notre société mais ce qui pose réellement problème, c'est que, comme le disent tous les avis qui sont rentrés, la notion est vague, large, floue et ouvre la porte à l'arbitraire politique. C'est une menace majeure pour nos droits démocratiques. L'Institut Fédéral des Droits Humains, dans son avis, va en fait à l'encontre de ce que vous avez dit: "Ce projet constitue une restriction disproportionnée de la liberté d'expression et de la liberté d'association".

Alors, remettre en question la politique d'austérité, défendre nos droits sociaux, critiquer le gouvernement et s'unir collectivement, ce n'est pas un crime. Et, face à ce gouvernement de casse sociale et de militarisation, un contre-pouvoir critique est indispensable.

Vous présentez votre projet de loi comme un outil de lutte contre la criminalité, la violence voire le terrorisme, mais je vous rappelle que la justice dispose déjà des moyens nécessaires pour poursuivre les individus qui commettent des actes illégaux. Par conséquent, non, cette loi ne rendra pas notre pays plus sûr! Je répète ce qu'on a déjà dit; votre projet de loi a un autre objectif: museler les voix critiques et criminaliser la contestation sociale. Il est donc clair pour nous que la loi Quintin, dans son ensemble, doit être abandonnée.

Mais loin de moi, monsieur le ministre, de dire que vous n'êtes pas pour la démocratie et le fait de passer par les instances.

Je vous ai effectivement dit que c'était une bonne chose et que je prenais acte du fait que, sur l'avis du Conseil d'État, vous reculiez sur une des mesures qui étaient les plus dangereuses, selon nous, et que vous repassiez devant un juge.

Mais il y a un deuxième point qui, pour nous, reste essentiel, c'est que la notion de radicalité et de dangerosité est totalement floue dans ce projet de loi. Il est écrit que les syndicats ne sont pas visés, sauf s'ils changent de nature. Qui définit la nature des activités qu'ils peuvent avoir? Qui?

À partir du moment où l’on bascule vers l’administratif et non plus vers le judiciaire, il existe effectivement un risque d’interprétation.

D’autres collègues, issus d’autres partis et d’autres obédiences politiques, l’ont également souligné. Ils ont mis en garde en indiquant que, si aujourd’hui vous êtes au pouvoir, d’autres pourraient l’être demain. À partir de là, un flou subsiste dans cet avant-projet de loi, ce qui nous place dans une discussion d’une autre nature, une discussion politique. Oui, il existe ici un risque.

Ce sont vos collègues du gouvernement qui l’ont affirmé dans des interviews, pas moi. Il subsiste donc un flou dans ce projet de loi, un flou qui pourrait permettre, en pratique, de museler la contestation sociale. Je le maintiens, et je le maintiens fermement, comme de nombreux spécialistes et acteurs de terrain, qui restent très méfiants et demandent l’abandon de ce projet de loi, qu’ils considèrent comme un danger pour nos droits démocratiques.

Monsieur le ministre, voici quelques semaines, un article de presse a relayé la décision du parquet de Namur de dénoncer les protocoles d’accord relatifs aux sanctions administratives communales (SAC), en particulier en ce qui concerne les infractions en matière de mobilité. Il en découle l'impossibilité pour les communes de poursuivre la gestion administrative de ces infractions. Les conséquences sont sérieuses. Ainsi, un flou va envelopper la répartition des tâches entre la police locale et le parquet. L'impact le plus lourd pour les communes sera une perte de recettes. Ces recettes sont relativement importantes pour certaines communes, notamment, en particulier, celle de Namur. Les citoyens seront confrontés à des incertitudes, avec en plus un problème d'égalité de traitement des dossiers. Il est donc nécessaire de pouvoir répondre au plus vite à ces questions.

Monsieur le ministre, comment réagissez-vous à la décision du parquet de Namur de dénoncer ces protocoles d'accord? À quelle date précise cette dénonciation prendra-t-elle effet, et est-elle toujours en vigueur à ce jour? Le parquet de Namur est-il le seul à avoir pris cette mesure, en réaction, semble-t-il, au sous-financement structurel de la justice? Quelles initiatives concrètes comptez-vous prendre? Il me semble absolument nécessaire que les infractions soient traitées correctement pour que les villes et communes concernées retrouvent leur capacité de gérer ces infractions. Une concertation ou une autre initiative ont-elles été envisagées afin de résoudre ce problème?

Merci pour les informations. J'entends qu'un courrier a été envoyé à la ministre de la Justice. Je pense qu'il serait intéressant aussi de lui poser la question directement. Mais je pense qu'il faut trouver une solution constructive pour faire en sorte qu'on rétablisse, finalement, le traitement de ces infractions qui peuvent poser de gros problèmes dans les villes et communes concernées. Il faut espérer, bien sûr, que cette initiative ne fasse pas tâche d'huile au niveau d'autres juridictions. En effet, cela pourrait être encore plus problématique dans d'autres régions. On sera très attentifs et on questionnera également la ministre de la Justice. Merci.

Mijnheer de minister, het is belangrijk dat de camera's die in private handen zijn, maar ook in handen van de verschillende overheden in ons land maximaal worden ingezet voor het realiseren van veiligheid en ook maximaal beschikbaar zijn voor de diensten die ze nodig hebben.

U hebt al een heel goed initiatief genomen door ervoor te zorgen dat de lokale politiezones toegang hebben tot de camera's van de NMBS in de stations, waarvoor mijn dank. Dat initiatief bewijst elke dag zijn nut. Ik zal de hele vraag niet opnieuw voorlezen, gelet op het gevorderde uur. Wenst u verdere stappen te zetten om nog meer efficiëntiewinsten te boeken en pilootprojecten in te voeren met betrekking tot het delen van andere camera's?

Mijnheer de minister, Ik denk dat dit zeer goede initiatieven zijn, waarvoor u op onze steun kunt rekenen. Brussel is inderdaad een zeer belangrijke zone waar veel veiligheidswinsten te boeken zijn. Daarvoor is het initiatief met de MIVB alvast zeer goed. Ik denk spontaan ook aan De Lijn en aan TEC, dus dat lijken mij eveneens interessante pistes. Zowel die pistes als het platform waar u over spreekt, waar de historiek kan worden bekeken, lijken mij zeer nuttige engagementen.

Geduld is een mooie deugd. We zitten in een nieuw jaar, maar het onderwerp blijft hetzelfde: ChatControl . Mijnheer de minister, u kent mijn standpunt. Ik ben tegen ChatControl en tegen de CSAM-verordening die nog steeds op tafel ligt. Het zogenaamde compromisvoorstel houdt in feite een uitbreiding in. Het gaat niet alleen meer over foto’s of beelden, maar ook over tekstberichten. Ik vrees dat dat de deur opent naar een aantasting van onze volledige privécommunicatie en onze tekstberichten. Dat vormt een aanslag op onze privacy. Zo heb ik mijn standpunt nogmaals kenbaar gemaakt, mijnheer de minister.

Op 3 december, iets meer dan een maand geleden, hebben we van gedachten gewisseld over het onderwerp. U hebt toen twee zaken gezegd. Het eerste was dat u door de debatten voor een deel gerustgesteld was. Ik was het daar niet mee eens, ik was niet gerustgesteld op basis van het voorstel. Dat betreft een inhoudelijk verschil, dat mag. Het tweede dat u toen zei, was dat België zich nog niet heeft gepositioneerd. Ons land heeft geen standpunt ingenomen en is ook niet tussengekomen. Ik heb toen gezegd dat ik dat jammer vind, omdat ik van verschillende partijen, ook binnen uw coalitie, hoor dat men zich zal onthouden. Wie zich wil onthouden, moet dat toelichten en dat duidelijk uitspreken. Dat is niet gebeurd.

Enkele dagen geleden is er een document van het Coreper openbaar geworden, waarin punt 63 over ChatControl gaat. Daarin staat dat Nederland, Tsjechië, Polen en Slowakije tegen hebben gestemd en dat ook hebben verklaard. Hongarije heeft een verklaring uitgebracht en Italië heeft zich onthouden. Dat is geen gewone vergadering, mijnheer de minister.

-( rumoer )

Mijnheer Bergers, als u wilt tussenkomen, moet u een vraag indienen, zodat u kunt mee debatteren.

In dat document staat de houding van een aantal landen die niet stemmen vermeld. Om naar een triloog te gaan, is een gekwalificeerde meerderheid nodig. België heeft gezwegen, samen met andere landen die het ongetwijfeld eens waren met het voorstel om naar de triloogonderhandeling te gaan. Ik vind dat opmerkelijk. Het is logisch dat een land, als lidstaat, dat zich wil onthouden of verzetten, dat kenbaar maakt. Het is niet moeilijk om even het woord te nemen en te zeggen dat men zich als land onthoudt. Dat is niet gebeurd. U hebt zich zo aangesloten bij de stilzwijgende meerderheid die een gekwalificeerde meerderheid mogelijk heeft gemaakt en die naar de triloogonderhandeling is gegaan met een goedkeuring.

Mijnheer de minister, bevestigt u dat België tijdens het Coreper van 26 tot 28 november geen verzet of onthouding heeft laten registreren en dus impliciet deel uitmaakt van een gekwalificeerde meerderheid?

U verklaarde op 3 december 2025 dat België geen standpunt had. Betekent geen standpunt dat men zich gaat onthouden? Betekent het dat men zich gaat verzetten? Of is er onverschilligheid en betekent het dat men meegaat met de meute?

Waarom heeft België geen reserve of voorbehoud laten optekenen, want als men het toch niet eens is met die tekst, waarom heeft men dat dan niet uitgesproken? Welke instructie hebt u gegeven aan de permanente vertegenwoordiging op die vergadering? Welke instructie is daar gegeven? Waarom heeft die niets gezegd?

Mijnheer de minister, u hebt niet uitgelegd waarom er niets gezegd is. Ik vind het logisch dat als een land geen standpunt heeft – u zegt noch voor, noch tegen, maar eigenlijk ook noch onthouding, omdat er nog geen standpunt is afgeklopt – dat dit dan ook wordt meegedeeld.

Men neemt deel aan het Coreper, een officiële vergadering waarin men een standpunt afklopt of toch een positie inneemt waarbij bij gekwalificeerde meerderheid wordt beslist. Als men dan geen standpunt heeft, kan ik begrijpen dat u zwijgt, maar ik kan niet begrijpen dat men er zomaar van uitgaat dat België zich zal onthouden en uiteindelijk zal tegenstemmen. Dat is niet waar. U weet dat er binnen uw regering partijen zijn die sterk voorstander zijn van dit voorstel. U weet dat er wellicht ook tegenstanders zijn, maar zomaar zeggen dat België zich sowieso zal onthouden en misschien nog zal tegenstemmen, is onjuist.

In dit dossier is het inderdaad betreurenswaardig dat er opnieuw geen standpunt is, want daardoor kan men niet meewerken met een aantal landen die zich hebben verzet. Als België beslist akkoord te gaan, kan er snelle vooruitgang worden geboekt. Hier is echter gekozen om zich niet te verzetten, waardoor de gekwalificeerde meerderheid is bereikt, men nu naar triloogonderhandelingen gaat en er inderdaad nog een kans is om tegen te stemmen.

Ik hoop dat ons land die kans benut. Ik heb er echter geen goed oog in. Aangezien er een terughoudende houding is aangenomen in het Coreper, zal men waarschijnlijk na de triloogonderhandelingen binnen de Raad tegenstemmen.

Mijnheer de minister, het dossier wordt ongetwijfeld nog vervolgd, maar ik kan er niet goed tegen dat sommige partijen doen alsof de onthouding al een feit is en dat er nu een tegenstem komt of niet. Dat is namelijk niet waar. Dit dossier is nog niet eens besloten door de regering. Er is nog geen standpunt genomen: niet voor, niet tegen, noch onthouding. Het is dus niet correct dat men ervan uitgaat dat ons land zich al heeft onthouden.

-(De heer Bergers vraagt het woord.)